shortSHORTstory

    

        คุณรู้สึกยามลมแผ่วพัดต้องใบหน้า ไล้ลูบอย่างแช่มช้านั้น ยังจิตใจให้แช่มชื่นมิน้อยเลย กับในเมืองที่ทุกสิ่งแข่งขันเพื่อจะไปให้ไวกว่า

        ยามเช้านั้นคุณได้นั่งบนที่นั่งเสมือนวัยเด็กที่เคยคุ้น ระยะทาง 2-3 กิโลเมตร จากโรงพยาบาลถึงสถานีขนส่ง ได้พาคุณย้อนกลับไปสู่ บางความทรงจำแห่งวันวาน

 

        สารถีทักทายถามไถ่คุณราวเป็นญาติสนิท กลิ่นดอกลำดวนนิ่งนวลอวลอุ่น อีกกลิ่นดอกคูณพูนเพิ่มซ้ำเสริมในสองข้างทางที่ได้วิ่งผ่าน

        เวลาไหลเอื่อยแช่มช้าในวันอาทิตย์ที่คนเมืองพร้อมใจกันตื่นสาย ให้เกิดสุขใจอิ่มเอมในบรรยากาศ

 

        ปลายทางถึงแล้ว ราคาแค่ 20 บาท คุณรู้สึกว่ามันถูกเกินไปกับแรงขาที่พาคุณมาถึงตรงนี้ คุณให้เพิ่มอีก 20 บาท มือนั้นพนมไหว้ขอบคุณ คุณรู้สึกถึงความนอบน้อม และมิตรภาพอันซาบซึ้ง

        คุณเดินทางมามิน้อย ผ่านทาง บางเวลาคุณเผลอมองหาพาหนะเช่นนี้ ซึ่งหายไปจากริมมรรคา มากแห่งหลายท้องที่ ถูกแทนด้วยรถจักรยานยนต์ซึ่งสมัยใหม่ ไวกว่า

   

 

 

 

 

Photobucket

   

 

 

 

 

         คุณรู้ว่า ความแช่มช้า เป็น สมัยนิยม ชนิดหนึ่งในช่วงนี้ บรรดาชนชั้นนำทางความคิด เช่น นักเขียน มักชี้เชิญชวนกันปั่นจักรยาน เพื่อสำรวจโลก เพื่อสำรวจตัวเอง

        อย่างไรก็ตาม ยามคุณสบตาคู่นั้น คุณรู้ว่าหลังคาสีแดงจอดเรียงรายเหล่านั้นไม่ได้เคลื่อนออกจากเคหะสถาน มาปั่นเพื่อออกกำลังกาย และไม่ใช่นิยมตามยุคสมัย

        ทว่าควบปั่นสิ่งนี้เพื่อแช่ค้างวันเวลา ก่อนที่มันจะผุพัง เพื่อดำรงชีพตามสถานะแลวิถีทางแห่งตน สามล้อกี่คันแล้วในประเทศนี้ที่หายไป

 

        แต่คุณยังชื่นใจ แม้ผ่านไปหลายเดือนขวบปี เขายังจอดรอที่ตรงนั้น เฉพาะในจังหวัดบ้านเกิดของคุณ เพื่อส่งคุณไปถึงปลายทาง

        แม้ถนนจะสั้น ทว่าบางเรื่องนั้นช่างล้ำลึกยาวนานในกาลไกล