อดีตกาล ไม่นาน'อ่าน'

posted on 13 May 2013 10:50 by exchange in BOOKends directory Fiction, Entertainment, Diary
 
 
 
     อตีเตกาเล  วันวานไม่นานเท่าไร เขาเขียนถึงหนังสือที่ได้อ่าน เก็บกักไว้บนจอประจุไฟฟ้า ด้วยจุดประสงค์เพื่อว่า นักอ่าน นักเขียน ผ่านตาแวะมาเห็นเข้า แม้นสิ่งที่เขียนขึ้นนั้นปราศจากกำหนดกฎเกณฑ์ทางวิชาการรองรับ เต็มไปด้วยอารมณ์เป็นมวลรวมกับหนังสือที่ได้อ่าน

     กระนั้น ด้วยเชื่อว่า หนังสือจะปรากฏกายได้  มิได้อยู่บนแผงหนังสือ ทว่า เพราะมีคน 'อ่าน' และพูดถึงต่างหาก

     อตีเตกาเล นวนิยายที่เขียนโดยอัศวินที่ได้รับการยกย่องในเมืองน้ำหอม  ทว่าเขาคนนั้นพักอาศัยโดยการกวาดลานวัดแถวลุ่มน้ำเมืองเพชร ชื่อจริงธรรมดาสามัญ คือ เสน่ห์ สังข์สุข ทว่าบรรณพิภพรู้จักในนามกร แดนอรัญ แสงทอง ผู้เป็นที่คาดหวัง(อย่างเงียบๆ)ว่า เป็นหนึ่งในนักเขียนผู้เอกอุ ทั้งปัจจุบัน และอนาคตากาเล

 

      อตีเตกาเล เป็นความย้อนแย้งอันประหลาดล้ำ เมื่อนึกถึงว่า มนต์อันร่ายยาวเหยียด  ซึ่งหากอ่านออกเสียงอาจนำพาวิญญานหลงทางปรากฎกายในโลกตรงหน้าจริงๆ ได้ เป็นมนต์คาถาที่อาจเสื่อมทรุดไร้ความขลังอย่างสิ้นเชิง กับโลกสมัยใหม่ซึ่งเสียงประดามี ดังกลบกว่าคณานับ

      ทว่าด้วยชั้นเชิงทางวรรณศิลป์อันเอกอุ สมดังนักเขียนเคยปรารภไว้ว่า จะพางานเขียนให้ก้าวไปถึงโลกุตระ ก้าวผ่าน โลกิยะ แม้นว่า ท้องเรื่อง ตัวสำแดง จะวนเวียนว่ายในโลกอย่างหลังก็ตาม  ซึ่งเขาทำได้แล้วใน เดียวดายใต้ฟ้าคลั่ง และต่อมา กับ อตีเตกาเล เล่มนี้


 

 photo E2D0E150E350E400E1501_zpse3aec8bd.jpg
 
 
 
 

      อตีเตกาเล เป็นเรื่องราวปรัมปรานานอักโข ที่เขียนด้วยผู้คงแก่วัด แม้แต่มหาเปรียญยังจารจดแบบนี้ไม่ได้  พาย้อนไปสู่วันเวลา ที่คำว่ารัฐชาติยังมีเส้นเขตแดนอันเจือจาง  และผู้คนระหว่างรอยต่อก็แสวงหาเพื่อความเป็นอยู่ และเป็นไปของตัวเอง ตราบแม้กระทั้ง ไร้ร่าง แต่จิตยัง

      กล่าวโดยตรง นี้ คือ เรื่องผี ที่แตกต่างจากกลิ่นกระเทียม,ไม้กางเขนแบบตะวันตก, หรือความหลอนแบบทางญี่ปุ่น

      เหม เวชกร อาจพาเราไปสู่ดินแดนแบบนี้ ซึ่งรสชาติใกล้เคียงนวนิยายภาพเล่มล่ะบาทในกาลต่อมา ทว่าแดนอรัญ ไปไกลกว่านั้น โดยเฉพาะการให้ตัวละครแต่ละร่าง 'เล่า' แบบบรุษที่หนึ่ง แสดงเจตจำนงของตัวเอง ในรูปการจดบันทึก 

      ศิริวร แก้วกาญจน์  ถนัดนักในการเล่าเรื่องแถบอุษาคเนย์ แต่แดนอรัญ แสงทอง กลับเชี่ยวแบบผู้แตกฉานในพระคัมภีร์ใบลาน สานต่อด้วยเรื่องเล่าสยามประเทศ ซึ่ง ณ ที่นี้คือ ทางภาคเหนือ ที่สิงสาราสัตว์ยังชุกชุม มนต์ขลัง และคาถายังไม่เสื่อมคลาย

 


 photo E2D0E150E350E400E1502_zps9126bf01.jpg

 


      เป็นหนังสือ ที่ท่านพึงเก็บขึ้นหิ้งอีกเรื่อง และควรอ่านตอนพลบค่ำย่ำรุ่ง จะดีนักแล

      อตีเตกาเล คงจะนานเป็นวันวานเกินไป หากไม่ได้เขียนอะไรลงตรงนี้ ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น  ต่อแต่นี้ไป พื้นที่ตรงนี้ จะถูกพูดถึงหนังสือหนังหาโดยตรง อย่างที่เคยเป็นมา และควรจะเป็นไป

      ในอนาคตกาลนานเทอญ

 

 

 


 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

ยืมหน่อยสิbig smile

#6 By LungDeng on 2013-05-18 14:35

ยืมหน่อยสิbig smile

#5 By LungDeng on 2013-05-18 14:35

น่าอ่านนะคะ
จริงๆยังไม่เคยอ่านงานของ แดนอรัญ แสงทองเลย
กลัวเข้าไม่ถึง  sad smile
เดี๋ยวจะลองอ่านดูบ้าง  big smile
Hot! Hot! Hot!
น่าอ่านเนาะคะ

#3 By YiM-YiiM on 2013-05-14 11:12

น่าลองอ่านแหะquestion
Hot! Hot! Hot!

#2 By นกหงษ์หยก on 2013-05-13 19:16

จะอ่านรู้เรื่องไหมเนี่ย

#1 By ลอยลมเล่น on 2013-05-13 15:05