เพียงชายหนุ่ม ยกน้ำอันร้อน(แรง)ในถ้วยกระดาษขึ้นจิบ น้ำจากตาก็หลั่งไหลอย่างไม่ทราบต้นสาย นอกจากปลายเหตุ  เขาพร่ำบ่นถึงความเศร้าของตัวเองอย่างแปลกใจในสิ่งที่เกิดขึ้น เนื่องด้วยเพราะเขาไม่ได้รับรู้รสแห่งน้ำตามาเนิ่นนานแล้ว หรือนี้ คือความรู้สึกอันจริงแท้ โลกมีแง่มุมอีกมากมายที่เขา..อยากรู้จักแลสัมผัส
 
....

      น้ำสีขุ่นในแก้วหมุนวน คล้ายใจของเธอซึ่งหมุนคว้าง นำ้อันสังเคราะห์จากธรรมชาติให้รสหวานถูกราดรินลงไป แต่ใจเธอกลับจืดชืด เฉยชา ชั่วขณะหนึ่งต่อม(บางอย่าง)ผลิตน้ำออกจากตา มันหยดตามแรงโน้มถ่วงเอ่อล้นที่ขอบ หยาดรินผสมปนเปในฟองนม พรายฟองฟูชั่วขณะแลบางเบา แต่..ใจไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง
 
.... 

      คาลดี คนเลี้ยงแพะแห่งโบราณกาล ค้นพบเมล็ดสีแดงสุกปลั่งนั้นโดยบังเอิญ เมื่อเขาสังเกตเห็นบรรดาฝูงแพะเกิดอาการคึกคะนองตื่นตัวผิดปกติ เมื่อกลืนกินเจ้าเมล็ดที่ว่าเข้าไป ครั้นเขาเล่าความให้พระฟัง พระท่านนำเจ้าเมล็ดที่ว่านั้น มากะเทาะเปลือกคั่วบดแล้ว ต้มในน้ำร้อน ครั้นเมื่อพระฉันมันเข้าไป ก็ยังความกระปรี้กระเปร่าให้ร่างกาย แสนวิเศษอย่างยิ่ง ท่านกล่าวกับคาลดี ..เมื่อคาลดี ได้ยินเข้า เขายิ้มให้ฝูงแพะอย่างปลื้มปีติในการค้นพบนี้ ต่อมา เมล็ดวิเศษ ถูกเรียกกันไปหลายชื่อ แต่เรารู้จักกันในนามว่า กาแฟ
 
....
 
    เด็กน้อยนั่งอยู่ที่เดิมนานแล้ว เธอชอบอ่านหนังสือ ขณะนี้กำลังจ่อมจมกับตัวอักษรประกอบภาพแห่ง
เรื่องราวของโลก อันความลับซุกซ่อนอยู่มากหลาย...เพื่อรอเวลา
 
....

     หญิงสาวไม่ใช่ผู้วิเศษ เพราะหากแม้นเธอเป็นคงร่ายมนต์ให้ชีวิตมีชีวา หวานกลมกล่อมดุจดั่งกาแฟถ้วยโปรดที่เธอชงนั้นแล้ว 

     บุุรุษแลสตรี..คนแล้วคนเล่าเดินออกจากร้าน ด้วยน้ำตาอาบนองเต็มพักตร์  พวกเขาและเธอ ไร้ความรู้สึกเชื่อมต่อใดๆ ต่อสิ่งเร้าภายใน แต่ธาราก็หลั่งไหลอย่างมิขาดสาย

      น้ำแต่ล่ะหยดกอปรรวมจากมากผู้คน บัดนี้ความโกลาหลได้เกิดขึ้นแล้ว เมื่อรถรามากคันสัญจรผ่านถนนหน้าร้านกาแฟ ต้องชะลอรถลงเพราะน้ำได้ท่วมขึ้นอย่างฉับพลันโดยมิทราบสาเหตุ  บางคนผินหน้ามองท้องฟ้าด้วยความสงสัย เพราะแดดก็เปรีี้ยงปร้าง หาได้มีเมฆฝนก่อตัวขึ้นไม่  ไม่มีการหลั่งหยดจากฟากฟ้าใดใด
 
      ครั้นเมื่อใครสักคนแวะซื้อกาแฟที่ร้าน เมื่อดื่มมันลงไป เขาหรือเธอก็หยุดการร้องไห้ของตัวเองไม่ได้ น้ำยิ่งเพิ่มปริมาณให้ท่วมหนักมากกว่าเดิม จนไหลบ่าสู่ถนนเส้นอื่น นี้มันเกิดอาเพศอันใด บางคนบ่นกับภาพที่เห็นตรงหน้า 

....

      เด็กหญิง ล่ะจากหน้าหนังสือนานแล้ว เธอจ้องมองหญิงสาวอายุไม่มากนักที่เคาเตอร์ ผู้กำลังทำการชงกาแฟให้กับผู้คนที่ยังต่อแถวรอคอยแก้วอุ่น และเย็น บางคน(ที่ดื่มไปแล้ว)ได้จับกลุ่มพูดคุยกัน วิเคราะห์หาเหตุแห่งน้ำตาของตน  กล่าวถึงรสชาติของกาแฟที่แสนอร่อย แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อดื่มแล้วถึงกับร้องไห้ฟูมฟายมากมาย ..
 
     หลายคนหัวเราะทั้งน้ำตา กับความตลกขบขัน(อันแสนเศร้า)ที่ประสบเข้ากับตัวเอง

     แต่เธอ(ผู้เป็นนักชงกาแฟ) ปราศจากรอยยิ้มใดๆ คล้ายว่าเหตุการณ์แปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับผู้คนที่ได้ดื่มกาแฟที่เธอชงให้นั้น เป็นเพียงอากาศธาตุ
    โลกของเธอ ดูจะมีแต่เมื่อวานอันหม่นเศร้า ซึ่งก่อตัวเก็บกักไว้ในปริมาณที่เกินจะรับได้อีกต่อไป จนหลั่งเป็นหยาดน้ำตา หยดหล่นสู่ถ้วยแล้วถ้วยเล่า ...

    หากแต่มันหลั่งเฉพาะ..ภายใน...ไม่เคยมีน้ำสักหยดจากตา ไหลลงสู่ถ้วยกาแฟ
 
     ทว่าเด็กหญิง(นักอ่านหนังสือ) ผู้กำลังนั่งรอคอยใครสักคน กลับมองเห็นหญิงสาว มีน้ำตาไหลหลั่งไม่มีที่สิ้นสุด เธอรับรู้ถึงความเศร้าโศกทั้งมวลในโลกแห่งหญิงสาว เธอมีความปรารถนาว่า หากเป็นผู้วิเศษ เธอจะทำให้หญิงสาวในคล้องจักษุตรงหน้านี้ ประสบแต่ความสุขสมหวังนานาประการ มิมีความเศร้าใดใดแทรกผ่านมากล้ำกรายได้
 
 
....

          เด็กหญิงวัย 5 ขวบเหม่อลอยไปแสนไกล หลังล่ะสายตาจากหนังสือนิทานในมือ เธอจินตนาการว่า ถ้าโลกทั้งมวลมีแต่คนร้องไห้ก็คงจะดี ทุกคนจะได้ร้องไห้เป็นเพื่อนกับหญิงสาวคนนี้ ..

        และแล้ว..โลกตรงหน้าก็เป็นจริง ดั่งที่เด็กหญิงได้วาดภาพนั้นไว้
 

ชั่วขณะแห่งน้ำท่วมขัง ..เสียงแว่วดังจากหน้าเคาเตอร์


           " อ่านหนังสือจบไปกี่เล่มแล้วล่ะลูก "    หญิงสาว กล่าวกับเด็กหญิง

           " ทำไมแม่ต้องร้องไห้ด้วย "   เด็กหญิงผู้นิยมการดื่มด่ำกับโลกแห่งตัวอักษร เอ่ยถาม รับคำทักของผู้เป็นมารดา
 
 
 หญิงสาว ไม่ปรารถนาให้ลูกต้องเศร้าไปกับเธอ กล่าวตอบลูกว่า
 
          " แม่ไม่ได้ร้องไห้นะ คนดี "  

          "  แต่หนูเห็นแม่ร้องไห้จริงๆ  น้ำตาไหลท่วมถึงข้างนอกไปหมดแล้วนะตอนนี้ ..คนอื่นก็ร้องด้วย ทุกคนเลย "


 หญิงสาวปรายตามองโลกภายนอกร้านกาแฟ ตามคำบอกเล่าของลูก ...
 
 
 
 

Photobucket
 
 
 
 
   " ม่ถ้าหนูโตขึ้น ไม่เป็นครู ไม่เป็นหมอ หรือพยาบาลได้มั้ย หนูอยากเป็นนางฟ้า เป็นผู้วิเศษ จะเสกให้แม่อยู่แต่ในปราสาทที่สร้างด้วยขนมปัง จะเสกร้านกาแฟสวยๆ ให้แม่ แม่จะได้มีร้านของตัวเอง ไม่ลำบากเพื่อเลี้ยงหนูแบบนี้ "

     พลันได้ฟังถ้อยความ อันอบอวลแสนหวานจากปากน้อยๆ  น้ำตา..(อันเป็นน้ำตาจริงๆ) ได้ไหลลงจากหน่วยนัยน์ตาของหญิงสาว มันเป็นน้ำหยดแรกที่หลั่งจากภายในด้วยความรู้สึกแห่งความปีติสุขใจ ซาบซึ้งอย่างท่วมทนสรรพางค์กาย

    " แม่ว่า หนูคงจินตนาการจากโลกหนังสือมากไป  แต่ถ้าหนูอ่านแล้วมีความสุข แม่ก็ยินดีมาก รอแม่อีกไม่นานนะ เดียวเราก็จะได้กลับบ้านกันแล้ว "

    สำหรับเด็กหญิงแล้ว เธอไม่เคยรู้สึกถึงความยาวนานในทุกครั้งที่ได้รอผู้เป็นมารดา แต่เธอก็ยังมีคำถามเดิมๆ อีกครั้ง เธอกล่าวซ้ำๆ ว่าอยากมีพรวิเศษ กลายร่างเพื่อแม่ของเธอ

    "  หนูจะทำยังไงให้แม่ มีความสุขล่ะ..."
 
....
 
 
      ฉับพลันที่หญิงสาวเดินออกมาจากเคาเตอร์ เพียงแค่เธอแตะที่มือของเด็กหญิง น้ำตาที่เคยท่วมโลกก็แห้งหาย สัมผัสอันอ่อนโยนแนบแน่นทำให้โลกสวยงามเช่นเคย..(หรืออาจจะมากกว่าเดิม)
 
      ผู้คนต่างต้องแปลกใจกับตัวเอง(อีกครา) เมื่อจู่ๆ น้ำที่เคยท่วมก็เหือดหายไปเสียเฉยๆ อย่างนั้น คล้ายว่าไม่เคยเกิดอะไรที่ผิดปกติ เป็นปกติวันธรรมดาสุดแสนสามัญเช่นทุกวัน

   
  เด็กหญิงหอมผู้เป็นมารดา ..


                       " หนูเป็นฮีโร่ ของแม่แล้วนะ..."
 
      หญิงสาวกล่าวรับ ในสัมผัสของลูก
 

                       "  ฮีโร่ คืออะไรคะแม่ คนธรรมดาเป็นได้ไหม "

                       "  ก็คือผู้วิเศษ ไง ก็หนูเป็นแล้ว ตอนนี้ นางฟ้าของแม่ ..."
 
.....

   คาลดี(ผู้เลี้ยงแพะ) โผล่หน้าจากกระดาษหนังสือ... เขาจิบกาแฟอุ่นๆ ในมือ ยิ้มให้กับสองแม่ลูก กล่าวกับฝูงแพะของเขาว่า
 
              " เมล็ดนี้ แสนวิเศษจริงๆ สองคนนี้ ก็ช่างเป็นผู้วิเศษ ไม่ธรรมดา...พวกเจ้าว่าไหม "
 
    ไม่มีใครได้ยินประโยคสนทนานั้น นอกจากฝูงแพะ ที่กำลังพยักหน้าหงึกๆ ตอบรับพร้อมๆ กัน
 

                          "  ยินดีต้อนรับค่ะ "
 
            หญิงสาวกล่าวคำทักทาย เมื่อโมบายที่ประตูส่งสัญญานว่า มีคนกำลังเดินเข้ามาในร้าน
 
      ชายหนุ่ม ผู้ดื่มกาแฟถ้วยแรกของวันนี้(คนเดิม)นั้นเอง  บัดนี้ใบหน้าของเขาปราศจากคราบไคลแห่งน้ำตาแล้ว แต่เขาเริ่มติดใจในรสชาติของเครื่องดื่ม หรือบางที เขากำลังอยากล่วงรู้มากกว่ารสชาติของกาแฟ เมื่อเห็นรอยยิ้มอันแสนหวาน จากหญิงสาว ผู้มีใบหน้าสว่างไสวผุดผาด

           " เออ..คือ..คือว่า..เป็นไปได้ไหมครับ ที่ผมจะรู้สูตรชงกาแฟอันแสนวิเศษนี้ "
 
  ชายหนุ่มหาทางเปิดโลกใบใหม่ในร้านกาแฟ ให้กับตัวเอง โลกอันเขาควรจะร้องไห้เป็น เช่นที่เคยสัมผัสรสแห่งน้ำตาจริงๆ ในวันนี้ 
 
                               " มันเป็นความลับค่ะ.."
 
 
        เธอกล่าวตอบคำของชายหนุ่ม พร้อมยิ้มให้กับ เด็กหญิง(คนพิเศษ)ของเธอ ผู้กำลังพยักหน้ารับคำของมารดา อย่างมีจินตนาการในหัวอีกครั้ง 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
            Angel / Cafe Del Mar
 

Comment

Comment:

Tweet

กาแฟ

ความสุข

รอยยิ้ม

^^

ครบรสอยู่ที่นี่เลยค่ะ big smile

#19 By Initmate on 2011-06-25 06:45

น่ารักเนอะ แม่ลูกคู่นี้เนี่ย
เวลาพี่เขียนถึงเด็กผู้ตัวเล็กๆ หนูชอบคิดว่าพี่เขียนถึงหลานพี่ทุกทีเลย น้องเค้าคงน่ารักมากๆอะ

#18 By ♪『Nakarei_Belle』♪ on 2011-06-24 18:59

เธอมีความลับ question
เรื่องนี้น่ารักจังเลยค่ะ

ว่าแล้วก็ แปะ แปะ แปะ แปะ โดยละม่อม
Hot! Hot! Hot! Hot!


ปล. คนธรรมดาๆ นี่แหละ ที่พิเศษเป็นอย่างยิ่ง big smile

#16 By [MV] biZKit on 2011-06-23 17:17

ไม่จำเป็นต้องเป็นผู้วิเศษของทุกคน แค่เป็นของใครบางคนก็เกินพอแล้ว big smile Hot! Hot! Hot!

#14 By 40reborn on 2011-06-23 00:40

sad smile confused smile

#13 By ปิยะ99 on 2011-06-22 17:40

เป็นทั้งฮีโร่ และ เป็นทั้งนางฟ้าของแม่..big smile Hot!
ท่วมท้นcry
น่ารักจังเลยค่ะ พี่ทิว ^^

#10 By Fubuki on 2011-06-22 07:03

น่ารักจังค่ะ นางฟ้าน้อยน้อย big smile Hot!

#9 By utopui on 2011-06-21 23:11

Hot! Hot! แง คุณทิว ทำน้ำตาไหล จริง ๆ

#8 By ta_THINK_nhong on 2011-06-21 18:20

สุดวิเศษเลยครับ
Hot! Hot! Hot!

#7 By บ้านชาวนา on 2011-06-21 17:44

ขอบคุณคะสำหรับคอมเม้นbig smile big smile

#6 By YiM-YiiM on 2011-06-21 10:01

Hot! Hot! Hot!

big smile big smile big smile

เพียงคนธรรมดา...ที่พิเศษ(มาก)

สำหรับใครสักคน ก็พอ

surprised smile surprised smile

#5 By SmaLL RooM on 2011-06-21 08:47

Hot!

#4 By Indirect on 2011-06-20 21:40

นางฟ้าของแม่ ...big smile
Hot! Hot!

#3 By นกหงษ์หยก on 2011-06-20 20:55

คิดถึงแม่เลยค่ะ

Hot!
Hot! Hot! Hot! Hot!

ยอดเยี่ยมเลยคะ เป็นเรื่องสั้นที่น่ารักมากคะ

" หนูเป็นฮีโร่ ของแม่แล้วนะ..."

เป็นแม่ลูกที่พิเศษจริงๆ คะ

big smile big smile

--------------------------

#1 By YiM-YiiM on 2011-06-20 20:36