1.
 
 
        ฟ้าใกล้มืดสนิทแล้ว ไฟในเมืองหลวงที่เคยสว่างไสวแม้ในรัตติกาล กลับอับแสงหม่นเศร้าในค่ำคืนนี้  เขาจะไปทางไหน?  บนดาวสีฟ้าแห่งนี้ อันเคยหวังว่าอายุของโลกคงไม่จบสิ้นลงแค่นี้
 
     จริงอยู่จักรวาลไม่มีขอบเขตของเพดานอันสุดสิ้นลง หากเราสามารถเดินทางออกไปในไกลโพ้นนั้น ยังดินแดนแห่งความหวังใหม่ได้
     หากแต่ดาราจักร แอนโดรเมดา ซึ่งเป็นกาแล็กซีอันใกล้สุดของโลกนั้น ต้องใช้เวลาถึง สองล้านปีแสง ถึงจะเดินทางไปถึง ที่นั้น 
 
 
         โทริยามะ โยชิ ซัง ถอนหายใจ เมื่อจินตนาการถึงจักรวาลอื่นไกล  เขากระพริบตาถี่ด้วยภาพที่เห็นตรงหน้า จากจอโทรทัศน์ ในเหตุการณ์ภัยทางธรรมชาติ ซึ่งหนาหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

      เขานั่งอยู่กับพื้นถนน ใกล้สี่แยกคาบาเนะบาชิ ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนก กับเรื่องราวที่ไม่มีใครเคยคาดคิด ถึงความรุนแรงขนาดนี้  เสียงของ นาโอโตะ คัง นายกรัฐมนตรี ประกาศก้องด้วยเสียง และแววตาอันมุ่งมั่น ให้กำลังใจในทุกตัวตน ของประเทศแห่งสายเลือดนักรบบุชิ 武士, ให้ผ่านเหตุการณ์อันไม่ปกติในครั้งนี้
 
        
       โยชิ จะมีอายุครบ  28 ปี ในไม่กี่วันข้างหน้า  ด้วยความรู้สึกลึกลงไป เขาอยากจะบอกบางสิ่ง กับ คนรัก ผู้ที่เขาห่างเหินการพูดคุย และรอประโยคอันมีนัยยะสำคัญจากเขา .. ในวันที่เป็นมายาวนาน

      เช่นเดียวกัน กับคนอื่นๆ ในวัยเช่นเขา ไม่ค่อยมีเวลาที่จะหันหน้าไปในเรื่องที่ผ่อนคลายมากนัก ด้วยการมุ่งมั่นทำงานอย่างจริงจังเท่านั้น ที่จะให้อยู่รอดทั้งตลอดมา และตลอดไป โดยเฉพาะ ในภาวะชะงักชะงันทางเศรษฐกิจ เช่นนี้
 
 

 
 
2.

 
         สัญญานการสื่อสารทางโทรศัพท์มือถือขัดข้อง ชายหนุ่มนั่งมองหน้าจอ ที่ใกล้จะดับลงริบหรี่ ในวันที่เทคโนโลยีไม่สามารถเชื่อมต่อติด เขานึกถึงสมุดจด จาโปนิกา ที่แม่ซื้อให้เป็นที่ระลึก เมื่อสมัยครั้งเรียนในวัยประถม ก่อนจะเปลี่ยนดินสอไม้เป็นดินสอกด ในพื้นที่ตารางสี่เหลี่ยมเส้นคู่ สำหรับคัดลายมือเป็นตัวหนังสือ เขากลับนำมันมาลอกรูปวาด อันยิ่งใหญ่รูปหนึ่ง

      ตอนนั้น เขาไม่รู้จักที่มาของรูปนัก หากแต่มันเป็นรูป ที่วาดลายเส้นง่ายๆ ตามไม่ยาก  แม้ไม่สวยเท่าต้นฉบับของ คะสึชิกะ โฮะกุไซ เขาก็ภูมิใจในฝีมือตัวเอง
 
      รูปนั้น ชื่อ "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคะนะงะวะ" อันเป็นภาพพิมพ์แกะไม้ ในชุด "ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ" ภาพในยุคเอะโดะ ซึ่งสร้างความประทับใจให้ชาวตะวันตกเป็นอย่างมาก รู้จักกันในชื่อ The Great Wave off Kanagawa ภาพอันโด่งดัง ซึ่งถูก เข้าใจผิด ว่า เป็นต้นแบบของ คลื่นสึนามิ
  
      (ทั้งที่จุดประสงค์หลักแค่แสดงความงาม เพื่อ การเดินทาง, ท่องเที่ยว)
 
 

 
 
      
 
 
 
 
 
         โยชิ อยากจะเชื่อว่า คลื่นที่ได้เห็นตรงหน้า จากจอโทรทัศน์ในปัจจุบันขณะ ซึ่งพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างนี้ เป็นเพียง "ความเข้าใจผิด"
 
      เขาคิดถึง-นึกถึงใบหน้าของ ฮารุ เธอคงกำลังรอเขา ... ในวันที่รถไฟซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่แห่งการสัญจร หยุดพักด้วยความไม่เต็มใจ จังหวัดชิบะอันเป็นเขตชานเมืองของโตเกียว ดูไกลแสนไกลเหลือเกิน ท่ามกลางเสียงระเบิดเปลวไฟลุกท่วมโรงไฟฟ้า คลื่นน้ำซึ่งกำลังโหมพาพัดทุกอย่าง อย่างรุนแรง
    
      โยชิ  ไม่อยากนึกถึงภาพของเธอในแง่ร้าย กว่านี้ .. เธอผู้เป็นดั่ง 'ฤดู,ดอกไม้ผลิ' ของเขา
 
 
 


3.

&nbs