1.
 
 
        ฟ้าใกล้มืดสนิทแล้ว ไฟในเมืองหลวงที่เคยสว่างไสวแม้ในรัตติกาล กลับอับแสงหม่นเศร้าในค่ำคืนนี้  เขาจะไปทางไหน?  บนดาวสีฟ้าแห่งนี้ อันเคยหวังว่าอายุของโลกคงไม่จบสิ้นลงแค่นี้
 
     จริงอยู่จักรวาลไม่มีขอบเขตของเพดานอันสุดสิ้นลง หากเราสามารถเดินทางออกไปในไกลโพ้นนั้น ยังดินแดนแห่งความหวังใหม่ได้
     หากแต่ดาราจักร แอนโดรเมดา ซึ่งเป็นกาแล็กซีอันใกล้สุดของโลกนั้น ต้องใช้เวลาถึง สองล้านปีแสง ถึงจะเดินทางไปถึง ที่นั้น 
 
 
         โทริยามะ โยชิ ซัง ถอนหายใจ เมื่อจินตนาการถึงจักรวาลอื่นไกล  เขากระพริบตาถี่ด้วยภาพที่เห็นตรงหน้า จากจอโทรทัศน์ ในเหตุการณ์ภัยทางธรรมชาติ ซึ่งหนาหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

      เขานั่งอยู่กับพื้นถนน ใกล้สี่แยกคาบาเนะบาชิ ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนก กับเรื่องราวที่ไม่มีใครเคยคาดคิด ถึงความรุนแรงขนาดนี้  เสียงของ นาโอโตะ คัง นายกรัฐมนตรี ประกาศก้องด้วยเสียง และแววตาอันมุ่งมั่น ให้กำลังใจในทุกตัวตน ของประเทศแห่งสายเลือดนักรบบุชิ 武士, ให้ผ่านเหตุการณ์อันไม่ปกติในครั้งนี้
 
        
       โยชิ จะมีอายุครบ  28 ปี ในไม่กี่วันข้างหน้า  ด้วยความรู้สึกลึกลงไป เขาอยากจะบอกบางสิ่ง กับ คนรัก ผู้ที่เขาห่างเหินการพูดคุย และรอประโยคอันมีนัยยะสำคัญจากเขา .. ในวันที่เป็นมายาวนาน

      เช่นเดียวกัน กับคนอื่นๆ ในวัยเช่นเขา ไม่ค่อยมีเวลาที่จะหันหน้าไปในเรื่องที่ผ่อนคลายมากนัก ด้วยการมุ่งมั่นทำงานอย่างจริงจังเท่านั้น ที่จะให้อยู่รอดทั้งตลอดมา และตลอดไป โดยเฉพาะ ในภาวะชะงักชะงันทางเศรษฐกิจ เช่นนี้
 
 

 
 
2.

 
         สัญญานการสื่อสารทางโทรศัพท์มือถือขัดข้อง ชายหนุ่มนั่งมองหน้าจอ ที่ใกล้จะดับลงริบหรี่ ในวันที่เทคโนโลยีไม่สามารถเชื่อมต่อติด เขานึกถึงสมุดจด จาโปนิกา ที่แม่ซื้อให้เป็นที่ระลึก เมื่อสมัยครั้งเรียนในวัยประถม ก่อนจะเปลี่ยนดินสอไม้เป็นดินสอกด ในพื้นที่ตารางสี่เหลี่ยมเส้นคู่ สำหรับคัดลายมือเป็นตัวหนังสือ เขากลับนำมันมาลอกรูปวาด อันยิ่งใหญ่รูปหนึ่ง

      ตอนนั้น เขาไม่รู้จักที่มาของรูปนัก หากแต่มันเป็นรูป ที่วาดลายเส้นง่ายๆ ตามไม่ยาก  แม้ไม่สวยเท่าต้นฉบับของ คะสึชิกะ โฮะกุไซ เขาก็ภูมิใจในฝีมือตัวเอง
 
      รูปนั้น ชื่อ "คลื่นยักษ์นอกฝั่งคะนะงะวะ" อันเป็นภาพพิมพ์แกะไม้ ในชุด "ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ" ภาพในยุคเอะโดะ ซึ่งสร้างความประทับใจให้ชาวตะวันตกเป็นอย่างมาก รู้จักกันในชื่อ The Great Wave off Kanagawa ภาพอันโด่งดัง ซึ่งถูก เข้าใจผิด ว่า เป็นต้นแบบของ คลื่นสึนามิ
  
      (ทั้งที่จุดประสงค์หลักแค่แสดงความงาม เพื่อ การเดินทาง, ท่องเที่ยว)
 
 

 
 
      
 
 
 
 
 
         โยชิ อยากจะเชื่อว่า คลื่นที่ได้เห็นตรงหน้า จากจอโทรทัศน์ในปัจจุบันขณะ ซึ่งพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างนี้ เป็นเพียง "ความเข้าใจผิด"
 
      เขาคิดถึง-นึกถึงใบหน้าของ ฮารุ เธอคงกำลังรอเขา ... ในวันที่รถไฟซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่แห่งการสัญจร หยุดพักด้วยความไม่เต็มใจ จังหวัดชิบะอันเป็นเขตชานเมืองของโตเกียว ดูไกลแสนไกลเหลือเกิน ท่ามกลางเสียงระเบิดเปลวไฟลุกท่วมโรงไฟฟ้า คลื่นน้ำซึ่งกำลังโหมพาพัดทุกอย่าง อย่างรุนแรง
    
      โยชิ  ไม่อยากนึกถึงภาพของเธอในแง่ร้าย กว่านี้ .. เธอผู้เป็นดั่ง 'ฤดู,ดอกไม้ผลิ' ของเขา
 
 
 


3.

 
        ฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ทำให้ผู้คนในดินแดนแห่งนี้ แข็งแกร่งโดยมิรู้ตัว แผ่นดินไหว ร้อยล่ะ 20 ของโลก จะเกิดขึ้นที่ญี่ปุ่น แผ่นดินพิโรธครั้งนี้ รุนแรงที่สุดในรอบ 140 ปี .. มันไม่ใช่ครั้งแรก ในต้นศตวรรษที่ 18 เมืองเอโดะ(โตเกียวปัจจุบัน) ก็เคยมีมาก่อนนี้
 
        ครั้งนั้น คร่าชีวิตคนไป  200,000  คน

 
       ชางเฮง ปราชญ์ชาวจีน ประดิษฐเครื่องมือเตือนภัยแผ่นดินไหว ในปี 673 (ค.ศ.130) เป็นมังกรสัมฤทธิ์ 8 ตัว แต่ล่ะตัวคาบลูกบอลโลหะ 1 ลูก (ลูกบอลจะร่วงจากปากมังกร หากพื้นดินสั่น) ...  จอห์น มิลน์ นักภูมิศาสตร์ชาวอังกฤษ ประดิษฐเครื่องซิสโมกราฟ ในปี 2413 เพื่อตรวจจับ การเคลื่อนของเปลือกโลก ... เจ้าชาย บอริส โกลิทซิน แห่งรัสเซีย ประดิษฐลูกตุ้มแม่เหล็กในต้นศตวรรษที่ 20 (ลูกตุ้้มจะส่งสัญญานด้วยการแกว่ง เวลาแผ่นดินสะเทือน)
 
     แม้โลกจะประดิษฐเครื่องเตือนภัยมามากมาย ทว่ายังไม่มีเครื่องมือใด จะทำนายชีี้ชัดได้ว่า แผ่นดินไหว จะเกิดขึ้น เมื่อไร, แค่ไหน
 
        
         ชาร์ลส์ ฟรานซิส ริกเตอร์  นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน กำหนดระดับความแรงของแผ่นดินไหว เป็น 1 ถึง 9 ริกเตอร์
 
    ระดับ 6 ขึ้นไป คือขั้นร้ายแรง ทำให้ ตึก ถนน บ้าน สะพาน พัง ...
 
    ถ้าหาก..ไหวในระดับ 7 ริกเตอร์  จะแรงกว่าระดับ 6 สิบเท่า แรงกว่าระดับ 5 ร้อยเท่า แรงกว่าระดับ 4 พันเท่า

               แผ่นดินไหวที่ญี่ปุ่นในครั้งนี้ วัดได้  9 ริกเตอร์ 


        
         โยชิ หลับตาลงอีกครั้ง .. ไม่อยากจินตนาการถึงภาพหลังจากนี้ เขาเห็นแต่ดวงหน้าของ ฮารุ ในความหวังให้เป็นผู้อยู่รอดปลอดภัย
     รีบพนมมือ ภาวนาอยู่อย่างเงียบๆ .. ครั้นลืมตาขึ้นมาก็พบว่า คนอื่นอีกมากในรายรอบ ก็กำลังพนมมือ เช่นเดียวกันกับเขา อย่างไม่รู้ตัว
 

 


4.
   

        เมฆทะมึนยังแผ่คลุมเหนือฟ้ากว้าง ทว่าไกลลิบ ชายหนุ่มเห็นแสงดาวบางดวง กระพริบสว่างส่องแสงเล็กน้อยลงมา
 
      เขานึกถึง เทศกาลแห่งดวงดาว "ทะนะบาตะมัตสุริ"  ในค่ำคืนวันที่ 7 กรกฎาคม ของทุกปี ผู้คนจะออกจากบ้านแหงนมอง ไปยังบนฟ้า เพื่อเฉลิมฉลองให้กับ ดวงดาว  ซึ่งมีตำนานเล่าขานว่า ดวงดารา 2 ดวง เป็นคู่รักกัน ได้รับอนุญาตให้ข้ามฟากฟ้า ผ่านทางช้างเผือก มาอยู่ร่วมกันเพียง วันเดียว (คืนเดียว) เท่านั้น..
 
        คืนวันนั้น ของปีนี้ โยชิ ตั้งใจไว้แล้วว่า .. จะขอ ฮารุ แต่งงาน
 

 
 
          สิ่งนั้น ปักลงตรงใจกลางพอดี ราวกับแกนกลางของลูกข่าง จุดศูนย์กลางของโตเกียว ของญี่ปุ่น ของพวกเรา .. บางครั้งในยามว่าง พระผู้เป็นเจ้าเบื้องบน ก็เอื้อมมือ มาหมุนเล่น คล้ายกับการไขลาน
 
             หมุนไป หมุนไป และ พวกเราก็หมุนตาม 

 
      'ผม' ในนวนิยายของ ลิลี่ แฟรงกี้ (หรือชื่อจริงว่า นาคางาวะ มาซายะ)  กล่าวถึง วัตถุแห่งเหล็กกล้า ที่อยู่ตรงหน้าของโยชิ ซึ่งปรากฎชัดเจน ตรงจุดสี่แยก คาบาเนะบาชิ ในขณะนี้
 
      ยอดสูงสุดของมันเกิดผลกระทบ มีการบิดโค้งเล็กน้อย ทว่าฐานยังมั่นคง แข็งแรง

 
          สงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้ประเทศนี้ ถึงจุดตกต่ำที่สุด..ทว่าด้วยจิตใจที่แน่วแน่ ในปีโชวะที่ 33 หอคอยแห่งความหวัง ก็ถูกสร้างขึ้น
 
       เมื่อรบปงงิฮิลส์เสร็จสมบูรณ์ พร้อมย่านชิโอโดเมะ ซึ่งได้รับการปรับปรุงบรูณะขนานใหญ่  หอส่งสัญญานโทรทัศน์ซึ่งสูง 333 เมตร (สูงที่สุดในโลกขณะนั้น) ก็เสร็จสิ้นการสร้าง ปรากฏเป็นสัญลักษณ์แห่งการชุบชูใจคนทั้งประเทศ ในนาม " โตเกียว ทาวเวอร์ "
 
 
 
 
 
        
 
 
 
 
 
       ต่อมา ในวันที่สัญญานโทรทัศน์เปลี่ยนเป็นดิจิตอล อาคารโครงเหล็กนี้ เคยมีคนดำริที่จะทุบทำลายทิ้ง ทว่าก็ถูกคัดค้านจากผู้คนมากหน้า ที่ยังโหยหาความหวังแห่งอดีต ซึ่งส่งผ่านจากกาลเวลา
 
     โลกถูกหมุน จากการไขลานในหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้า อีกครั้ง .. ดอกซากุระ ร่วงโรยในวัน เช่นวันนี้ ที่ใครๆ อาจยังมองไม่เห็นความงาม อันกำลังสูญสิ้นไปเนื่องจากหมันตภัย
 

 
          ไม่ไกลนัก ชายชรา หยิบกระดาษเก่าคร่ำซึ่งม้วนเก็บในพกห่อ เขาตั้งใจวาดภาพลายเส้นของ อาคารเหล็ก ตรงหน้า นัยน์ตาเปี่ยมด้วยประกายแห่งหวัง แม้ในความภินท์พังรอบตัว
 
 
      โทรศัพท์มือถือในมือของชายหนุ่ม วัย 28 ดับสิ้นแล้ว ซึ่งพลังงาน 
 
 
                                                  " ขอผมสักแผ่นเถอะครับ "
 
 
                โยชิ เอ่ยปากขอกระดาษใบนั้นจากชายชรา กระดาษที่ทำให้เขานึกถึงวัยเด็ก และรอยยิ้มของแม่
 
 
                                                " เอาซิ นายจะวาดอะไรเหรอ "
 
                             " คลื่นครับ ผมอยากให้เป็นคลื่นแห่งความหวัง คลื่นยักษ์นอกฝั่งคะนะงะวะ ครับ " 
 
 
 
          ชายชรายิ้มให้โทชิ เขายิ้มตอบ ...
 
 
 
 
 
 
5.
 
 
           ดอกซากุระ อันมีชื่อกร่อนคำจาก ซากุยะ อันหมายถึง ผลิบาน,การเริ่มต้น ปลิดปลิวคว้างจากท้องฟ้ามืดมิด ตกลงมายัง กระดาษ(ของโยชิ)นั้น ..
 
      ดอกไม้ ดอกน้อยสีขาวนวลตา บานแล้วร่วงโรย ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ฤดูใบไม้ผลิก็จะมาเยือนโตเกียวอีกครั้ง และมากครา
 
       แสงดาวบางดวงกระพริบสว่าง ส่องแสงลงมา ทว่ามิใช่จากฟากฟ้าอันไกลโพ้น กลับกลายเป็นดวงไฟเล็กๆ กระพริบบนสุด ของลูกข่างเหล็ก東京タワーที่ปักยอดแหลมชี้ขึ้นฟ้า ใจกลางอดีตเมืองเอโดะแห่งนี้ ในวันยาวนาน
 
      ใจกลางของคนญี่ปุ่น..ทั้งมวล

 
                ค่ำคืนวันที่ 7 กรกฎาคม อาจนานเกินไป .. ฤดูใบไม้ผลิมาไวกว่าที่เคย

 
       โทริยามะ โยชิ ซัง จรดดินสอลากเส้นสาย กลายเป็นคลื่นซัดสาดเป็นวงกลม ลงบนกระดาษเก่า ลายเส้นง่ายๆ ทว่าวาดด้วยจิตใจที่มั่นคง พร้อมเขียน ข้อความ กำกับยังเบื้องล่างของภาพ ..
 
       หากพรุ่งนี้ ฟ้าสว่าง .. เขาจะมอบให้ ฮารุ ผู้จะเป็นฤดูกาลอันยาวนาน ในวันข้างหน้าของเขา  ..
ชายหนุ่มยิ้มให้กับภาพ ยิ้มให้ตัวเอง ยิ้มให้ประเทศนี้
 
 
                ยิ้มให้กับ ข้อความ อันจรดจากมือ เพื่อจะ เดินทาง สู่กลางใจเธอ
 

 
 
                                                        " ฮารุ แต่งงานกับผมนะ "
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
    แรงบันดาลใจจากนวนิยาย "โตเกียว ทาวเวอร์ "
      ข้อมูลโลกบางส่วนจาก "โลกของจอม"
 
.....
 
    "เรื่องสั้นสั้น" นี้ ขอมอบเป็นกำลังใจ..แด่ เพื่อนชาวญี่ปุ่น(จาก จ.ชิบะ ซึ่งโดนผลกระทบอย่างรุนแรง) ที่ผมได้รู้จักทั้ง มิซูกิ, อาซุมิ, นาซุมิ,  ซายากะ รวมทั้ง โยชิ 
 
 
                                              เพราะเรา "เป็นเพื่อน ร่วมโลกเดียวกัน"
 
 
 
 
    

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!
โตเกียวทาวเวอร์จะเอียงกี่องศาก็ตาม แต่ถ้าใจคนมั่นคงก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนbig smile

#18 By ~Auldavi~ on 2011-03-21 11:12

ซึ้งมากมาย

เป็นกำลังใจให้ชาวญี่ปุ่นด้วยนะค้ะ

confused smile

#17 By Indirect on 2011-03-20 22:45

ตั้งใจมาอ่านช้าๆ ค่ะ big smile

บังเอิญเป็นคนติดละคร สงครามชีวิตโอชินมาก..เลยได้ทราบถึงตอนแผ่นดินไหว ครั้งรุนแรงที่โตเกียว ผู้คนตายนับสองแสนคน..และโอชิน ก็หมดตัวในพริบตาเดียว..น่าสงสารมากเลย

เคยสงสัยว่า..ทำไมเราถึงเรียกขานนับความรุนแรงของแผ่นดินไหว เป็นริกเตอร์..เพิ่งจะกระจ่างในเอนทรี่นี้เอง..เรียกตามชื่อนาย..ชาร์ลส์ ฟรานซิส ริกเตอร์ นิเอง..

ยังไม่ได้อ่านนวนิยายโตเกียวทาวเวอร์เลย..อยากอ่านแล้วสิค่ะ อยากรู้ว่าในที่สุด กระดาษขอแต่งงานของ โยชิ จะถึงมือ ฮารุหรือไม่ ..

ทั้งที่ประเทศญี่ปุ่นมีระบบเตือนภัยที่ดี และรวดเร็ว..แต่ก็ยังหนีไม่พ้นเรื่องการสูญเสียไปได้..เห็นภาพและเศร้าค่ะ..

ยิ่งเศร้าหนักไปอีก เมื่อเตาไฟฟ้านิวเคลียร์ ระเบิดไปสองเตาแล้ว

โลกมนุษย์จะถึงกาลอวสาน แล้วเหรอนี่.. Hot! Hot!
เป็นเรื่องสั้นที่คาดหวังตอนจบ..มาโดยตลอดเวลาที่อ่าน

ซึ่งก็ไม่ผิดหวังค่ะ...Hot!

#15 By ta_THINK_nhong on 2011-03-13 22:48

ขอแสดงความเสียใจกับชาวญี่ปุ่นทุกคน

เขียนได้ซาบซึ่งอีกแล้ว

Hot! Hot!

#14 By ปิยะ99 on 2011-03-13 20:09

T T โอ้ยย มันทำให้รุ้สึกอยากทำอะไรก็รีบทำยังไงไม่รุ้นะ

ขอให้คนญี่ปุ่นทุกคนปลอดภัยและกลับสู่สภาวะปกติโดยเร็วที่สุด

#13 By AJ davinci on 2011-03-13 18:29




หนู ชอบมากค่ะ big smile Hot!
คลื่นแห่งกำลังใจและน้ำใจจากทั่วโลกจะพัดเข้าไปยังชายฝั่งญี่ปุ่น...

big smile
ขอให้คลื่นแห่งความหวัง ....

พัดพาความหวัง ... และ ความสุข กลับไปให้ทุก ๆ คน

ตลอดไปค่ะ big smile

#10 By Initmate on 2011-03-13 09:30

โอ เศร้าค่ะ Hot! Hot!

#9 By THEBEE on 2011-03-13 09:01

ทันสมัยครับ Hot!

#8 By Clepsydra:: on 2011-03-13 01:42

สุดยอดจริงๆ ครับ

#7 By นายมาแล็ง on 2011-03-13 00:18

คลื่นยักษ์
ไม่สามารถพัดทำลาย
ใจที่มั่นคง

ขอมอบกำลังใจเพื่อความเข้มแข็ง
ผู้คนปลอดภัย ฟื้นฟูได้เร็ว

Hot! Hot! Hot!

#6 By 40reborn on 2011-03-12 23:41

ตั้งแต่ตามอ่านมา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เศร้าแต่งดงามที่สุดค่ะHot!

#5 By P.S on 2011-03-12 22:38

Hot!

รู้สึกเศร้าใจกับสิ่งที่เกิดครั้งนี้จังค่ะ
หลังจากคลื่นยักษ์ผ่านไป หวังว่าคลื่นของกำลังใจจะแผ่กระจายไปยังผู้กอบกู้ทุกท่าน

#4 By แอ้ on 2011-03-12 21:33

อ่านแล้ว ก็ยิ่งทำให้คิดถึงเพื่อนคนนึงที่อยู่ ในญี่ปุ่น ณ ตอนนี้เหมือนกัน
เธออยู่ใน7จังหวัดที่ญี่ปุ่นประกาศว่าจะไม่น่าจะเกิดภัยรุนแรง แต่เมื่อกี้เธอก้บอกมาว่า แผ่นดินไหว ระดับ 3
เฮ้อออ
อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
อ่านแล้วได้รู้อะไรที่เกี่ยวกับญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นด้วย

..ไว้อาลัยแด่ผู้เสียชีวิต

#3 By ,CHz-'Berrie~* on 2011-03-12 21:23

^
^

plot ไม่นานครับ
แต่แต่ง(เขียน,เกลา) ประมาณ 3 ชั่วโมง

big smile

#2 By ทิว แอด ไฟน์ on 2011-03-12 21:21

Hot! โห แต่งนานไหมครับ สุดยอดเลยครับ ชอบที่มองคลื่นในอีกแง่มุมหนึ่ง

ครั้งนี้ผมมีลำโพงแล้ว อ่านประกอบเพลงด้วย โอ บล็อกนี้มันยอดเยี่ยมจริง ๆ !! Hot! Hot!

#1 By keaaaa on 2011-03-12 20:56