เริงระบำ..แดนสนธยา

posted on 05 Mar 2011 01:13 by exchange in PHOTOgallery
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
       ฉันถามหลานสาว น้องชมพู่ว่า "หอมมั้ย"
       เธอตอบว่า "หอมมมม .." (ทั้งที่ดอกไม้ไม่มีกลิ่นเลย)
 
  ฉันสอนเธอให้ดมดอกไม้ รวมทั้งดอมดม สัมผัสวัตถุอื่นๆ เธอ มักจะหอม ทุกอย่าง ทั้งที่ไม่หอมจริง
 
        อะไรนะ ทำให้เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ยังไม่เต็ม 2 ขวบปี .. หอม(ในทุกอย่าง)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
               ตอนที่ฉันทำงานโรงแรม ได้มีโอกาสช่วยเขาจัดดอกไม้ รู้สึกแปลกใจ และทึ่งใน ดอกหน้าวัว มาก ด้วยเหตุผลที่ว่า มันเป็นดอกไม้ที่สวยมาก มีก้านที่แข็งแรง เหี่ยวเฉาช้า อายุใช้งานไม่ต่ำกว่า 10 วัน โดยวิธีการจัด ที่ฉันมักใช้ เพียงดอกเดียว กับแจกันแก้วใบหนึ่ง เข้าตำรา น้อยได้มาก (minimalism) 
 
              ก็เกิดคำถามว่า ดอกไม้ ดอกนี้ ทำไมจึงเป็นสัญลักษณ์ ในงานศพ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
        วันนี้ ฉันเข้าวัดอีกแล้ว ด้วยต้องติดสอยห้อยตาม วงศาคณามิตร ไปทำบุญ .. ฉันพยายามปลีกตัว ในช่วงที่พระท่านเทศน์ ไม่ไกล พอแว่วได้ยินเสียง มาเดินบริเวณวัด ซึ่งร่มรื่นด้วยแมกไม้
 
       แน่นอน ฉัน คุ้นเคยกับวัดเป็นอย่างดี เพราะข้าวก้นบาตร ทำให้ฉัน และพี่ชายในวัยเมื่อยังเยาว์ อยู่รอดปลอดภัย เป็นผู้เป็นคน
 
       ฉันไม่รู้ว่าคนสมัยนี้ เข้าวัดสักครั้งเพราะอะไร, สะเดาะเคราะห์, ดูดวงความรัก, อธิษฐานขอกับองค์พระ
 
...
 
 
       ฉันได้เรียนหนังสือในทางนี้มาบ้าง จริงๆ แล้วไม่ค่อยอยากอวดตัวตรงนี้เท่าไร เพราะฉัน เป็นเพียงใบไม้ใบเล็กในกำมือของใครสักคน ที่ยังมีใบไม้อีกมากในพงไพร ที่เราไม่อาจรู้สีสันของมันได้หมด
 
       แต่ฉันเชื่อ ศาสนาของเรา สอนให้มีเหตุผล พึ่งตัวเอง โดยไม่ร้องขอ 
 
 
...
 
        ฉันรู้สึกว่า เดียวนี้ มีแต่คนที่แก่เฒ่าเท่านั้น ที่เข้าวัด คนหนุ่มสาวอย่างเราๆ (ฉันว่าฉันแก่แล้ว) มักจะผูกโยงตัวเอง กับโลกไฟฟ้าแบบนี้มากกว่า ว่าไหม
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
&nb