ปีีนี้..เป็นปีของผม

posted on 14 Jan 2011 19:26 by exchange in shortSHORTstory
 
   *คำแนะ :เพิ่มอรรถรส ด้วยการอ่านช้าๆ )
 
 

 

 
 
                               
 
 
 
 
 
                ผมเห็นหมี ในห้อง ...
 
          ขณะเธอลูปไล้เนื้อตัวของผม ทำไมหมีถึงไม่เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของปีนักษัตร์นะ ? แต่มันโชคดีแล้วล่ะ
 
                                                          " โอ๊ย เจ็บ " ผมคิดในใจ
 
 
 
                     ทำไมเธอต้องดึงหูผมด้วยน้ำหนักมือขนาดนี้ อย่างอื่น เธอก็ชอบทำแรง
 
     รวมทั้งอากัปกิริยาต่างๆ นานา ที่อิสตรีปฎิบัติยามไม่ชอบใจในอะไรบางอย่าง บางสิ่งที่อารมณ์มาก่อนเหตุผล แล้วเธอก็ยังชอบ งอนแรง
 
     ก็ด้วยเพราะเหตุผล แรงๆ ข้อหลังนี้ด้วยมั้ง  รวมทั้งใบหน้าอันอ่อนเยาว์น่ารัก อีกทั้งทรวดทรงเต็มวัยสาว ความสวยงามอันสร้างความพึงใจต่อเพศผู้ รวมทั้งจริตจะก้านอันครบครัน ครบถ้วนกระบวนวิธี
 
     ถึงทำให้ ผู้ชายของเธอ  ต้องสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก เช่น เครื่องใช้ไฟฟ้านำสมัย เครื่องประทินผิว ให้ขาวใสไวเทนนิ่ง 
 
     ไหนจะ การพาเธอไปนั่งละเลียดลมเย็นบนยอดตึกสูง แล้วเอาแก้วซึ่งบรรจุด้วยน้ำสีทองอ่อนใส ชนกัน 
 
     บางทีเขากับเธอ ก็มาชนแก้วต่อในห้อง แล้วจบด้วยกิจกรรม การชนกัน (อื่นๆ) อันสร้างความพึงใจ ด้วยกันทั้งสองฝ่าย โดยเฉพาะกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น เพศผู้ (เช่นเดียวกับผม .. เขา)
 
 
 
     พยายามข่มตาให้หลับ เมื่อเห็นภาพของคนทั้งสองอยู่บนเตียงอันอ่อนนุ่มนั้น ใจผมไม่ได้นุ่มไปด้วยเลย แม้เธอจะชอบผม และแสดงออกด้วยการสัมผัสแรงๆ ทุกครั้ง
 
                                                     " มันเขี้ยว " เธอขบฟันกรอด ดึงที่หูผม(อีกแล้ว..ตอนนั้น)
 
 
 
 
       ผมมาอยู่ในห้องคอนโดหรูแห่งนี้ ได้อย่างไรนะ?  ไม่ใช่ความเต็มใจของผมเลย ที่ต้องมาหลบอยู่ในยามนี้ เพราะไม่อยากเห็น..เขากับเธอ
 
     หรือผมกลัว หวาดลึกๆ ในตัวบุรุษคนนี้ หากไม่ใช่เขา มันคงไม่เกิดเรื่องขึ้นมา หรือจริงๆ ก็เพราะเธอนั้นเอง 
 
                                                      " ยัย ตัวดี " เขาพูดกับเธออย่างนี้
 
 
 
 
    ผมไม่อยากซ่อนตัวเพื่อหลบใคร ในตู้เสื้อผ้าใหญ่ยักษ์มหึมาแบบนี้หรอกนะ แน่นอนมันไม่ใช่เวลาของผม มันเป็นห้วงเวลาแห่งความสุข ของคนทั้งสองมากกว่า
 
    ผมชอบความนุ่มนวลของเสื้อผ้าแบรนด์ดังของเธอ ยามสัมผัสต้อง ผมอ่านไม่ออกหรอกนะว่า ยี่ห้ออะไร ของดีไซเนอร์ชื่อก้องคนไหน หรือเพราะผมยังเด็กเกิน หรือเพราะสายตาพร่า..มัว..
 
              หรือ  เพราะตอนนี้ คลื่นเหียน วิงเวียน จะยืนให้นิ่งตัวตรงๆ ก็แทบจะทำไม่ได้.............
 
 
 
    โปรดเข้าใจ ในอาการละเมอเพ้อไข้ในตัวผม มันเริ่มเมื่อไรนะ อาการแบบนี้ ก็ตั้งแต่เจอเธอนั้นแหละ เธอผู้อ่อนหวาน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาคนนั้น
 
    แต่กลับชอบทำทุกสิ่งทุกอย่าง แบบรุนแรง เมื่อใช้ชีวิตกับผมสองต่อสอง
 
    ผมเข้าใจว่า เธอรักผม แต่ความรักต้องแสดงออก ขนาดนี้เลยเหรอ หรือ จริงๆ ผิดที่ผมเองซึ่งไม่เข้าใจ เรื่องความรัก ดีพอ โดยเฉพาะความรักแบบหนุ่มสาว ผมคงโตไม่พอที่จะรู้จักมันได้
 
 
         คิดแล้ว ก็หวลไห้ ให้ย้อนความถึงอดีตกาลอันเป็นมา ครั้นเมื่อผม อยู่ท่ามกลางญาติพี่น้องวงศา ผมรู้สึกอบอุ่น มีความสุข เท่าที่จำได้ แม้เป็นพื้นที่เล็กๆ ที่คล้ายมีเกราะกำบังกุมขังอยู่ แต่มองไปทางไหนกลับรู้สึกอิสระเป็นธรรมชาติ มากกว่าในห้องหรูหรา บนตึกสูงแห่งมหานครยามนี้
 
        สถานที่อันผมจากมาแห่งนั้น มองไปทางไหน อย่างน้อย ก็ได้สบตาเห็นหน้าใครต่อใคร ที่รู้จักสนิทชิดเชื้อกัน หรือนี้คือ ความทรงจำแห่งรัก

        ความรัก ของความเป็นครอบครัว ซึ่งแตกต่างจาก ความรักของหนุ่มสาว ที่แรงร้อน จนเผาพลาญลุกไหม้ ลามเลีย กลายเป็นมหันตภัยถึงตัวผม
 
 
 
         ถ้าผมมีโชคกว่านี้ คงได้ไปอยู่กับ คนใจดี ที่ทนุถนอมผมกว่าที่เป็นอยู่ คนๆ นั้น หรือ เธอคนนั้น หรือ เขาคนไหน คงรู้จักกาลเทศะ ว่า อันไหนควรไม่ควร เวลาไหนที่ควรรอ เวลาไหนที่ควรเข้าใจว่า .. ถึงเวลาเสียที
 
       อันที่จริง ผมไม่ใส่ใจด้วยซ้ำในการไปอยู่อาศัยในห้องหับ หรือชายคาแห่งหนตำบลใด เพราะแม่เคยบอก บางทีชีวิตของพวกเรา ก็ขึ้นอยู่กับ ชะตากรรม สุดแต่จะนำพาไป
 
       ตอนนั้นผมไม่เข้าใจคำๆ นี้ หากยามนี้ แจ่มแจ้ง ชัดเจน จนแทบคลุ้มคลั่ง เจียนตาย รอมร่อ
 
       เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว แค่ผมอยู่ที่นั้น ท่าม