ละคร..ที่ไม่มีวันจบ

posted on 27 Nov 2010 16:18 by exchange in aboutSTORY
 
 
         ปลายปีกลาย เดินทางมาที่แห่งนี้ ไม่มีละครให้ดูเนื่องจาก สงครามเสื้อสีทำให้กำหนดการคลาดเคลื่อน ลมเย็นจากแม่น้ำเจ้าพระยาพริ้วผ่าน กี่รอยทางบางรอยเท้าย้ำผ่านในหลายบทตอนของชีวิต สรรพเวลาอาจทำให้ร่องรอยพร่าเลือน แต่บางความทรงจำนั้นนิ่งสนิทนาน
 
 
 
 
 
 
 
 
     ในสวนวันนี้ มีละคร เป็นเทศกาลที่ผ่านปีมาหลายขวบ กลุ่มคนที่ยังสร้างสรรค์ในสิ่งที่เชื่อ พวกเขาและเธอ ดำรงตนอย่างแข็งแรงในการแสดงที่ห่างไกลคำว่า รายได้ดี ในยุคที่ผู้คนแสวงหากำไรในทุกทิศทาง การทำอะไรสักอย่างเพียงเพื่อ หยัดยืนในความเชื่อด้่านศิลปะ แขนงนี้ นับว่าหัวใจต้องเหนือกว่ากาย เกินกว่าความเหนื่อยล้าที่ท่วมทับ
 
     ปลายปีนั้นผมมาที่แห่งนี้ในฐานะสื่อ แคมเปญ Help the South now ถูกประโคมขานรับเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์ มาปีนี้บางบทละครเหมือนว่า ถูกมือที่มองไม่เห็นเขียนซ้ำอีกครั้ง และยังไม่รู้ว่าจะอีกกี่ครา
 
      เลยได้เห็นภาพเดิม กล่องรับบริจาคที่รอน้ำใจจากผู้มาดูละครตั้งเด่นไม่ไกล ใกล้ใจที่ไหลหลั่ง ในยามที่ประเทศต้องการความเป็นหนึ่งเดียว เหนือความขัดแย้งทางความคิดใดๆ
 
 
 
 
 
 
         เวทีถูกแยกย่อยให้เลือกชมความหลากหลาย ณ มุมหนึ่งในสวน บางคณะกำลังซักซ้อมความเข้าใจ เพื่อให้พร้อมที่สุด ผู้ชมทั้งที่ตั้งใจมาดูละครและตั้งหน้ามาดูสวน(สันติ)ยามพลบค่ำ 
 
      สะพานพระราม 8 ยามเย็นแสงไฟจากเส้นสายกระทบพื้นน้ำ สะท้อนกลับสวยงามเย็นตา ผู้คนคลาคล่ำทั้งมาเป็นคู่และมาเป็นคี่ ตามที่ใจปรารถนา
 
      แม่ป้อนข้าวให้ลูก ชายหนุ่มป้อนขนมให้หญิงสาว บางคนตระเตรียมเพื่อป้อน สิ่งที่เชื่อ ผ่านการแสดง
 
 
 
 
 
 
      หญิงสาวหน้าตางดงามมากหน้า เรือนกายห่มคลุมด้วยอาภรณ์เสมือนนางในวัง ราวกับหลุดมาจากกรุงรัตนโกสินทร์ตอนกลาง ชั่วขณะหนึ่งผมกำลังถามตัวเองว่า เราอยู่ในละครเรื่องทวิภพ หรือมีเครื่องข้ามเวลาพาย้อนกลับในยุคอดีต หรือไร?
 
     ครั้งเมื่อหญิงสาวยกกล้องถ่ายรูป เพื่อบันทึกเหล่าเพื่อนที่แต่งกายในพิมพ์ภรณ์เดียวกัน ผมจึงเรียกสติกลับคืนว่า เรายังอยู่ในยุคปัจจุบัน
 
 
     ผมมีอดีตมากมายทั้งที่แห่งนี้ และที่แห่งโน้น เป็นละครที่ตัวเองเขียนขึ้น และถูกคนอื่นเขียน คาดหวังว่า เมื่อถึงองก์สุดท้ายของละคร แม้ตอนจบอาจไม่สุขสมหวังดั่งคิด ก็หวังเพียงตัวตนคงไม่สูญหายไปในบทบาทอื่นๆ ที่ไกลเกินไป
 
     การพูดถึงพรุ่งนี้ บางที ก็ป่วยการเพราะยังคงเป็นเพียงวันมะรืน เป็นอื่นไกลตัว อยู่กับปัจจุบันเท่านั้นคงดีกว่า แม้ตอนจบจะหักมุมแบบไหน ก็เตรียมใจไว้แล้ว
 
 
    ชั่วขณะแห่งละอองพรายฟองสบู่ ต้องแสงแดดยามเย็น จากปากของชายหนุ่ม ผมนึกถึงความสุขอันหลากสีสันและความทุกข์อันสาดซัด แต่ทั้งสองอย่างก็ไม่เคยมีอะไรอยู่เนิ่นนาน
 
    คงคล้ายกับฟองสวยชั่วขณะ เพียงชั่วครู่ที่ลอยล่องเล่นลมก็จะแตกดับ แม้ใจใดปรารถนาจะให้อยู่นาน ก็นานเพียงเสี้ยวฝัน จนกว่าเราจะหลับไหลฝันไกลในโลกจินตนาอีกครั้ง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
       โลกจริงนั้นอาจนานกว่าจะจบ  อีกโลกฝันหญิงสาวสองคนบทเวทีกำลังถกเถียงกัน ในบทละครซ้อนจินตนา การปลอมตัว สังคมที่อย่างไรผู้ชายก็ยังเป็นผู้เลือก หญิงสาวก็ยังเป็นผู้ถูกเลือก ไม่ว่าจะยุคสมัยใด จะปลอมแปลงกายใดเพื่อบูชาความรักสุดท้ายใด ท้ายสุดพระเอกนางเอกตัวจริงเท่านั้น จะครองสุข
 
 
 
 
 
 
 
        แต่ผมสุขใจอย่างยิ่งขณะหนึ่ง เพราะบรรดาหญิงสาวในหัวค่ำกลายตัวเป็นนางรำบนเวที กรีดกรายวงแขน 
วงแขนเดิมเดียวกันก่อนหน้า ซึ่งได้เห็นขณะนั้น ที่ยังกดบีบี ในมือที่เคยถือคล้องกล้องแคนนอน สมัยใหม่ตัดกับอาภรณ์ในเรือนกายสมัยเก่า 
 
      แต่บัดนี้ หน้าตาเยี่ยงนี้หากพวกเธอเดินกรีดกรายในอาภรณ์ปัจจุบัน ตามถนนอวดแฟชั่นในสยามสแควร์ ที่มุมใดมุมหนึ่งตากล้องจากนิตยสารชีส กำลังซุ่ม เพื่อหาดาราหน้ากล้องผู้โดดเด่นผ่านทางเข้ามาสู่คล้องจักษุ ชัดเตอร์จะลั่นถี่ๆ ผมเชื่อว่า พวกเธอจะไม่พลาดคลาดจากการเฉิดฉาย บนหน้าแม็กกาซีนแฟชั่นออนสตรีท
 
 
      หากแต่ว่า บทเวทีเช่นนี้ ผมกำลังรู้สึกดีที่ได้ยลโฉม มากกว่าได้เห็นพวกเธอในชุดแฟชั่นสมัยใหม่ เพราะแบบนั้นหาดูได้เกลื่อนกลาดตามป้ายรถประจำทางหรือทุกที่ประจำถิ่นเฉพาะ แต่ชุดไทยบนใบหน้างามตามสมัยใหม่ เยี่ยงนี้ จะหาได้ที่ป้ายไหนหนอ
 
      เธอยิ้มให้คนดู ผมเผลอตัวจินตนาว่า เธอยิ้มให้ผม ชัตเตอร์ในมือรัวลั่น
 
 
 
 
 
 ชั่วขณะที่เห็นเป็นเพียงละครฉากหนึ่ง
 
 
  ตัดไป..
 
 
         เวทีกลางลานที่มีฉากหลังเป็นป้อมโบราณ ผู้คนมากหน้าจับจองเต็มพื้นที่ ลมเย็นจากแม่น้ำกรูเกรียว
แสงแดดสุดท้ายลับหายไปนานแล้ว  แต่ผู้คนไม่ลับหาย กลับเพิ่มความหนาแน่นของปริมาณ สายตาของทุกผู้จดจ้องรอคอยการแสดงที่กลางเวที 
 
 
 
 
 
 
      เบื้องหลังของผู้คน มีแผงเครื่องสมัยใหม่คอยควบคุม แสง สี เสียง หน้าจอคอมพิวเตอร์เคยปรากฎภาพ จากละครโทรทัศน์ วนิดา เป็นเดสท์ท็อบ ปรากฎเป็นภาพมาตรวัดปริมาณของ แสง สี เสียงมาแทนที่ 
 
 
 
 
   
 
 
 
       เสียงพูดสำเนียงอีสานดังกังวาลเล็กๆ ณ มุมหนึ่งไม่ไกลจากหลังแผงคอนโซล ความตื่นตัวปรากฎฉายฉานบนใบหน้า เหงื่อกาฬไหลหลั่ง เด็กหนุ่มผ่านกี่ฉากชีวิตแล้ว ในหน้าที่นี้ เขาจะก้าวไปข้างเวทีนี้เท่าไรไม่มีใครรู้ และคงไม่มีใครใคร่จะรู้
      แต่ผมเชื่อในแววตาของเขาว่า เส้นทางนี้ยังทอดยาวอีกไกล ถ้าเขาเลือกที่จะเขียนบทแห่งตนนี้ ให้ไกลเท่าที่ใจปรารถนา
 
       เบื้องหน้า บนเวที เริ่มแสดงแล้ว เบื้องหลังก็เริ่มแสดงมานานแล้ว และจะแสดงอีกนาน เท่าที่ชีวิตจะโลดเต้นเป็นไป ทั้งหัวหกก้นขวิดย่อมลิขิตเอง เท่าที่ใจไหว
 
 
 
 
 
 
 
 
          มากกายเคลื่อนไหววูป เรื่องราวที่สะท้อนผ่านในกาลกล ว่ายวนในดราม่า น้ำตาริน เอบเสิร์ด แอบบอก เสียดสี ก่นด่า 
 
         ผู้คนหัวเราะร่าขบขัน ความสุข ความเศร้าตามเรื่องราวที่แสดง 
 
         คนเป็น คนตาย แยกย้าย แยกกาย สะท้อนความหมายอันหลายหลาก ทั้งยากจะตีความ และง่ายสำหรับเข้าใจ ทุกอย่างเป็นไปตามสายตา สายใจที่ใคร่ครวญ แลเห็นภาพนั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
            ในเทศกาลปีโน้น คณะผู้จัดดึงเอาเด็กๆ ชุมชนข้างป้อม เด็กบางลำพูมารู้เรียนการแสดง ขยายขอบเขตศิลปะนั้น ใช่ไกลเกินเอื้อมถึง เป็นเรื่องที่ใครๆ ชนชั้นใดก็สัมผัสจับต้องได้
 
      ปีนี้ละครหลายคณะเดินทางมาจากแดนไกล ไกลจาก เหนือ ใต้ ออก ตก พวกเธอและเขามีแววตาที่มุ่งมั่น ในการจากภูธรมาถึงเวทีเมืองหลวงนี้ แม้การแสดงจะติดขัดกับบางแนวคิดในมุมมอง การแสดงที่ยังต้องใช้เวลา แต่แววตานั้นยังสะท้อนไปในอนาคตที่ไกลเกินหยั่ง หากพลังไม่ลดล่ะไปตามแรงกายแรงใจที่ไหวตาม ภาระหน้าที่ ที่จะมาถึงในวันไม่ไกล ซึ่งบางทีละครบทหนึ่ง ไม่มีใครเขียนได้ แม้กระทั้งตัวเอง ที่จำต้องเลือก การงานที่มั่นคง มากกว่า ความฝันที่ไม่เคยพอยาไส้ 
 
       กระนั้นศิลปะจะยืนยาว ถ้าเรื่องราวในใจของคนยังยืนยั่ง ในยกชูของเรือนร่าง แม้ที่ทางจะอับจนก็ตามแต่ ถ้าเขาและเธอ ยังเชื่อ 
 
 
 
 
 
 
         รางวัลบนเวทีถูกแจกจ่ายแต่ล่ะสาขาในวันปิดงาน ท้ายสุดนี้
 
         ผู้คนจากที่หนาตาเริ่มบางตา ณ มุมหนึ่งในสวน ชายที่ยังไม่หนุ่มเต็มกาย กำลังชักชวนเพื่อนไปเติมความหมายจากขวดสีน้ำอำพันริมถนนพระอาทิตย์ พวกเขาสี่ห้าคนยิ้มร่าในคืนฝันที่อีกไกลพระอาทิตย์จะส่องแสงถึง ราตรียังยาวไกลในใจฝันที่พรายพร่าง ในคืนจันทร์นวลตาทายท้าแสงไฟจากตึกสูงและสะพานในเมืองนี้
 
         ชายหนุ่ม หญิงสาวหลายคู่เกี่ยวกระหวัดประคองความฝันอันแสนหวาน ในยามเช่นนี้ เขาและเธออยากให้ละครบทนี้ยาวนานเสมอไป ถ้าใจของคนเขียนทั้งคู่ยังตรงกันมิแปรเปลี่ยน
 
 
        พนักงานรักษาความปลอดภัยประจำสวน ยกมือป้องปาก ความหาวมาถามไถ่ ง่วงแค่ไหนเขาก็จะอยู่ในสวนนี้เป็นคนสุดท้ายเสมอ บทละครของเขายาวนานกว่าคนอื่นสำหรับในสวนนี้ เว้นว่าล็อตเตอรี่ในมือที่ก้มดูในวันหนึ่ง จะถูกต้องกับเลขบนสุดในใบเรียงเบอร์ เมื่อนั้นละครของเขาจะเดินทางยาวไกลเกินสวนแห่งนี้
 
 
         ผมเดินทางกลับในเส้นทางที่เป็นมา จะเป็นไป แบบไหนนั้น ไม่มีใครรู้ ละครมี 3 องก์ ก็หวังเพียงองก์สุดท้าย ที่ร้อยเรียงในท้ายสุดจะไม่หักมุมเกินไป เกินที่ใจจะนึกถึง
 
         แต่นั้นแหละใครล่ะเขียนชีวิตบทละครตัวเองได้ทั้งหมด เพราะบางมือที่มองไม่เห็นก็จะคอยท่ากำกับการแสดงนี้ อยู่ทุกเมื่อในวันที่ไม่แน่นอนเสมอ
 
 
          เจ้าพระยายังล่องไหล เรือไฟยังส่องแสง ผู้คนบนนั้นกินดื่มสุขสันต์ในคืนวันเริงร่า บางมุมคราบน้ำตายังเอ่อท่วมยังไม่แห้งหาย แต่กระนั้นแสงไฟจากสะพานยังส่องฉายในทุกคืนค่ำ ป้อมพระสุเมรุยังแข็งแรงเป็นปราการใจ ถ้าหากมองเห็นตีความในธรรมดาที่ลึกซึ้งนั้น
 
          เส้นทางจะทอดไกลแค่ไหน ใจไหวก็จะทอดตาม ความงามที่มองเห็นในทุกบทบาทที่แสดง และไม่ได้แสดง ตราบจนตอนจบบริบูรณ์จะมาถึงในวันหนึ่ง .. วันนั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ค่อยได้มีโอกาสไปงานแบบนี้

สมัยอยู่ท่าพระจันทร์ ตอนนั้น
30 ปี มาแล้ว ไม่มีงานอะไรเลยนะ

confused smile confused smile confused smile

#18 By ปิยะ99 on 2010-11-30 15:07

ละครที่ชม...
ประทับอยู่ในใจ...

ละครในชีวิตจริง...
เรายังต้องเล่นมันต่อไป...

big smile
อ่านแล้วรู้สึกดีจัง การเกิดและดำรงอยู่ของคนบางคนบางทีมันก็มีเหตุผลในตัวเองแหละนะ สิ่งที่เราทำแบบไม่คิดอะไรบางครั้งมันก็ไปกระทบกับชีวิตคนอื่นโดยไม่รู้ตัว กลายเป็นวัฎจักรให้โลกมันหมุนไป


ขอบคุณนะคะมรายังไม่ลืมกันbig smile

#16 By anonymous108 on 2010-11-29 09:14

ขอบคุณน้ะค๊าพี่ทิว!!

#15 By AJ davinci on 2010-11-28 19:25

โอ้ น่าไปจริงจัง อยากไปชมด้วยตาตัวเองจังเลย

แต่มานั่งดูภาพของพี่ทิวก็อิ่มเหมือนได้ไปละ Hot!

#14 By AJ davinci on 2010-11-28 16:15

ละคร หรือ การแสดงสด ๆ มีเสน่ห์ ดีเนอะคะ
หากได้ดูก็จะทึ่งและนึกถึงการฝึกซ้อมจนมาถึงวันแสดง
นึกถึงความตื่นเต้นของนักแสดงบนเวที


ภาพแสงสี ... สวยจังค่ะ
หากมีโอกาสก็อยากไปดูแบบนี้บ้าง


....

บรรยาศที่จะใช้แยกว่าโลกปัจจุบันกะอดีต
คงเป็น กล้องถ่ายรูป กะ โทรศัพท์ มือถือจริง ๆ
เดินไปทางไหน ... ใคร ๆ ก็ถ่ายรูป
และไม่ว่าจะมองไปทางไหน การเห็นใครคนหนึ่ง
กดโทรศัพท์ พิมพ์บีบี หรือ นั่งยิ้มกะโทรศัพท์
กลายเป็นภาพที่คุ้นตา

มองแล้วก็เนอะ ...
สงสารคนที่ไปด้วย ... เลยทีเดียว ^^"

#13 By Initmate on 2010-11-28 15:38

^^ ชอบชุดประจชาติของไทยเหมือนกันค่ะ สวยดีbig smile Hot!

#12 By arunsawas on 2010-11-28 14:49

นั่นซินะ บทละครมี ๓ องก์ ดังว่า แต่บทบาทการแสดงในชีวิตจริง เมื่อไรนะ ฉากจบจะมาถึง (ไม่น่าถามเลยใช่มั๊ย)
ยินดีด้วยที่ได้เสพงานดี ๆ ให้ได้เห็น แม้เพียงรูป ให้ความรู้สึกดี ๆ ในอักษร ทิว นายเยี่ยมจริง ๆ

#11 By เกลอเอง (119.31.126.66) on 2010-11-28 14:45

ไม่อยากให้ละครจบ
จะขอเป็นหนึ่งในแรงเล็กๆที่สนับสนุนครับ

ชอบภาพทุกภาพ ชอบคำบรรยายทุกคำ มันได้อารมณ์และคิดถึงมากครับ

Hot!

#10 By iamdozenist on 2010-11-28 13:32

เพลงนุ่มนวลเข้ากับเรื่องราวที่บอกเล่าอย่างอ่อนโยน

ภาพก็บอกเล่าหลายสิ่งหลายอย่างได้ดีค่ะ Hot! big smile

นับเป็นความสุขใจบางประการในบางวันของชีวิต

#9 By Mrs. Holmes on 2010-11-28 11:06

ตัวละครนั้นสำคัญ
แต่ไม่สำคัญเท่าวิธีการเล่า...Hot! Hot!

#8 By ta_THINK_nhong on 2010-11-28 09:58

ตั้งใจจะไปแต่ก็ไม่ได้ไป
สถานที่นี้เป็นที่ที่อาหารมักได้พักกายพักใจเสมอ

big smile
โลกคือละคร!confused smile

#6 By Ruchesmowse on 2010-11-27 22:45

ชอบภาพถ่าย ทุกภาพเลยครับ
ท่าทางคุณจะเป็นคนที่ชอบถ่ายรุปนะครับ
คือมันเป็นรูปที่สวยแบบสบายตาดี
คือบางรูปที่ ติสต์ จัดมันก็ไม่สบายตาครับ
Hot!

ตัวละครยังคงดำเนินอยู่แม้กาลจักผ่านสักกี่การณ์..

#3 By มิตร on 2010-11-27 19:21

ว้าวๆๆๆ ขอบคุณมากนะคะ พี่ทิว
พี่เก็บภาพงานมาแบบนี้ หุยปลื้มค่ะๆๆๆ หุยอยากไปดูมากเลยค่ะ แต่ตอนที่เขาแสดงงานสอนพิเศษยังไม่เลิกเลยค่ะ รร.กวดวิชาอยู่แถวนั้นแท้ๆแต่ไปไม่ได้ นั่งทำงานไปได้ยินเสียงไปอยากวิ่งไปดูใจจะขาดค่ะ

#2 By Fubuki on 2010-11-27 17:29

เห็นละ แต่ไม่ได้ไป เสียดายจัง
เอาล่ะ ขอบคุณนะครับที่เก็บภาพมาให้ชมกันด้วย big smile

#1 By ปลาวาฬ on 2010-11-27 17:06