( สิงหาเดือนแห่งแม่หากแต่..คิดถึงยาย  ความเรียง ชิ้นนี้มอบแด่..คุณยายรัตน์ อิงไทย )

 

 

          1.

          ขุนเขาสูงตระหง่านทะมึนใหญ่แลดูน่าเกรงข้ามทว่าเด็กชายไม่รู้สึกถึงความสูงชันนั้น เขากับยายเดินเลอะเลียบมรรคา ที่ดูแล้วน่าจะเป็นรอยจางสีขาวของพื้นดินเส้นเล็กพอที่จะเหยียบย่างได้แค่คนๆ เดียว มากกว่าจะเป็นเส้นทางสัญจรของคนทั่วไป 

        ยินเสียงของป่าไพรดังแว่ว เป็นสรรพสำเนียงของสัตว์ป่า ซึ่งจำแนกประเภทไม่ได้ดังลึกลงในหุบห้วยแห่งลำธารขนาบข้างมรรคาเส้นเล็กสายนั้น

        ไม่มีความเกรงกลัวอันใดภายในจิตใจของเด็กชาย ด้วยมีดถางป่า ในมือของยายในวัย 60 ตอนต้น ที่ยังคงกระฉับกระเฉงคล่องแคล่วและความเชื่อมั่นในตัวเธออยู่เป็นนิตย์