( สิงหาเดือนแห่งแม่หากแต่..คิดถึงยาย  ความเรียง ชิ้นนี้มอบแด่..คุณยายรัตน์ อิงไทย )

 

 

          1.

          ขุนเขาสูงตระหง่านทะมึนใหญ่แลดูน่าเกรงข้ามทว่าเด็กชายไม่รู้สึกถึงความสูงชันนั้น เขากับยายเดินเลอะเลียบมรรคา ที่ดูแล้วน่าจะเป็นรอยจางสีขาวของพื้นดินเส้นเล็กพอที่จะเหยียบย่างได้แค่คนๆ เดียว มากกว่าจะเป็นเส้นทางสัญจรของคนทั่วไป 

        ยินเสียงของป่าไพรดังแว่ว เป็นสรรพสำเนียงของสัตว์ป่า ซึ่งจำแนกประเภทไม่ได้ดังลึกลงในหุบห้วยแห่งลำธารขนาบข้างมรรคาเส้นเล็กสายนั้น

        ไม่มีความเกรงกลัวอันใดภายในจิตใจของเด็กชาย ด้วยมีดถางป่า ในมือของยายในวัย 60 ตอนต้น ที่ยังคงกระฉับกระเฉงคล่องแคล่วและความเชื่อมั่นในตัวเธออยู่เป็นนิตย์

 

         ยาย และหลานวัย11 ขวบ ข้ามเขาน้อยใหญ่ เพื่อไปสู่คีรีเขตที่่น้อยคนจะไปถึง การทำไร่เลื่อนลอยนั้นต้องถากถางจับจองในที่ๆ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ยังเข้าไปไม่ถึง เป็นกิจกรรมที่นักอนุรักษ์ทำตาขวางใส่

         แต่สำหรับคนผู้ยากไร้ในที่ดินสำหรับทำมาหากินนั้น พื้นป่าขุนเขายิ่งไกลลิบลับรกชัฎเพียงใด นั้นเป็นเขตปลอดภัยที่สุด เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นแหล่งหาเลี้ยงชีพ จากการหว่านปลูกพืชไร่เพื่อประทังลมหายใจแห่งความจนยากให้มีชีวาในตัวตน ญาติ เครือหว่าน เหล่ากอ มากชีวิตที่ยังรอคอยความหวังจากพลังของ ใบเลื่อยมือ จอบ คราด เสียม นานาชนิด

        เหงื่อที่ไล่หยดแต่ล่ะหยาด คล้ายสีน้ำแห่งชีวิตที่จะแต่งแต้มลงบนผ้าใบอันแผ่กว้างออกไปไกลลิบ บนเทือกเขาพนมดงรัก สีน้ำแห่งเหงื่อจากกายที่กระจ่างใส ดั่งสีสันแห่งความเขียวชอุ่มแห่งไพรฉ่ำฝนซึ่งทอดยาวเป็นเส้นตรงสันเขา ดุจเส้นสายขวางแห่งหาบคาน ดั่งชื่อพ้องเสียงภาษาถิ่น ดองแร็ก ซึ่งแปลความหมาย ถึงไม้คานสำหรับใช้หาบ ครุ ถังกระบุง ภาชนะหามหาบคอนทั้งหลายแหล

         หญิงชราผู้เปี่ยมประกายแววตาแห่งความหวังใช้มีดถากที่ลำต้นของไม้เมื่อก้าวผ่านทาง เพื่อเป็นหมุดหมายว่าได้ผ่านเส้นทางนี้ในขาไปซึ่งเมื่อกลับจะต้องย้อนในทางเ้ส้นเดิม

        หาไม่แล้ว ความวกวนลึกลับของลำเนาไพร อาจหลอนหลอกให้คนผู้แบกหามความหวังต้องพังพาบอยู่กลางป่า เพราะหลงทาง

                 

 

           

 

 

         2.