1.

       มนุษย์เปล่งแสงด้วยตัวเองไม่ได้ จึงต้องอาศัยแสงจากแหล่งอื่น

        หิ่งห้อยที่เราเห็นตามพุ่มไม้มักเป็นตัวผู้ มันจะกระพริบแสงเพื่อให้ตัวเมียเห็น ส่วนตัวเมียเมื่อรู้สึกพอใจ ก็จะส่งสัญญานตอบด้วยแสงกระพริบ เพื่อนำทางไปหาตน..

       ทั้งสองไม่เหงาอีก… ด้วยแสงนั้น

       หญิงสาว และชายหนุ่ม ในค่ำคืนแห่งแสงใต้นีออนวูปไหว เมื่อใครสักคนสบตากัน ภายใต้แสงสลัวลาง ไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป เสียงเพลงชีวิตดัง ดื่มด่ำ ...

       Under neon loneliness motorcycle emptiness
       Under neon loneliness everlasting nothingness

       ใต้แสงนีออน เปลี่ยวเหงา บนมอเตอร์ไซค์ที่ว่างเปล่า
       ใต้แสงนีออนเปลี่ยวเหงานั้น ว่างเปล่าชั่วนิรันดร์

        ริชชี่ เจมส์ เอ็ดเวิร์ด แห่งวงแมนิคสตรีทพรีเชอร์ ผู้แต่งเพลงนี้หายตัวไปแล้ว 15 ปี ..

            บางเวลาฉันอยากเป็นอย่างเขา..ฉันรู้ว่าเขาตายไปแล้ว แม้ไม่มีใครพบศพ..เขากล้าหาญที่บอกว่าตัวเขาปราศจาก  ชีวิต จากโลกนี้ไปอย่างเงียบๆ ไม่ต้องการความตายของตนให้เป็นที่ประจักษ์ หายไป ไม่กระโตกกระตาก เรียบร้อย นิ่มนวล สวยงาม เป็นภาพเขียนสีขาวไร้รอยมลทิน...

      ฉันเชื่อว่าเขาคิดถึงนิพพานมากแค่ไหน

นิพพาน Nirvana = ภาวะที่เป็นสุขสูงสุด ไร้ทุกข์ เป็นอิสรภาพสมบูรณ์

เคิร์ท โคเบน ราชาแห่งกรันจ์ร็อค วงเนอร์วาน่า จากเราไปแล้ว 16 ปี ..

      แรงบันดาลใจจากยาดับกลิ่นกายของผู้หญิง ทำให้เกิดเพลงสุดฮิตระเบิดโลก Smells like teen spirit ด้วยเพลงนี้ทำให้วงร็อค 3 ชิ้นจากซีแอตเทิล ถึงสภาวะสูงสุด แต่ทว่าผู้นำวงไม่มีอิสรภาพเพราะชื่อเสียงที่ท่วมทะลัก เขาปลิดชีพตัวเองด้วยปืนสั้น หยุดตัวเองไว้บนโลกแค่ 27 ปี

      เป็นหนุ่มเสมอไม่แก่เฒ่าอีกต่อไป

            ฉันกำลังถามตัวเองว่า จะเป็นแบบใคร แบบริชชี่ หรือแบบเคิร์ท..

            ฉันคิดว่าน้าหงา(คาราวาน)แกมีชีวิตยาวนานเกินไป จนทำให้แกไม่เป็นอมตะ..

         2.

         ถ้าหาก จอห์น เลนนอน มีอายุอยู่ถึงทุกวันนี้ เขาจะมีอายุ 70 ปี

 ..บ่ายวันที่ 8 ธันวาคม 1980 เขาจากโลกไปด้วยวัย 40 ปี จากปืนในมือของชายผู้ที่ถามเขาว่า “ผมจะมีลายเซ็นต์ของคุณ เป็นที่ระลึกได้ไหมครับ?”

       คนที่มีชีวิตยืนยาวคือผู้ที่แปดเปื้อน เมื่อก่อนฉันสงสัยว่าทำไมจอห์น เลนนอน ถึงถูกแฟนเพลงตัวยงของเขาสังหาร วันนี้ฉันมีคำตอบ

      แล้วฉันก็สรรเสริญเจ้าเดวิด แชปแมนยิ่งกว่าพระเจ้าเสียอีก เพราะถ้าจอห์นไม่ตาย เขาคงไม่ต่างจากพอล แมคคารทนีย์ ที่เฉิดฉายบนกองเงินกองทอง หมกมุ่นกับการศัลยกรรมใบหน้าให้ดูหนุ่มขึ้น และมีเมียสาวๆ ไม่รู้กี่คน

     Strawberry field forever จอห์น เลนนอน เปล่งแสงในสวนสตอเบอรี่นั้น ตลอดกาล ชั่วนิจนิรันดร์

          3.

          คนไม่อยู่ตลอดกาล แต่ บางคน..(หลายคน) อยากมีชื่อ-เสียง ซึ่งสามารถเปล่งแสงจากตัวเองได้

          หิ่งห้อยเกิดขึ้นบนโลกแล้ว 2,000 ปี เวียนว่าย ตาย-เกิด ใกล้ต้นลำพู รอคู่กระพริบแสงสัญญานรัก

     คนรวย คล้ายมีแสงสปอร์ตไลท์ฉายลงที่ตัวในทุกหนแห่ง

     คนจน ไม่มีแสงสว่างในตัวเอง

     คนจนชาวจีน และบราซีลเลี่ยน ในโบราณกาล จับหิ่งห้อยไว้ในขวดแก้วเพื่อใช้ต่างตะเกียง

     หญิงสาวคนจน ชาวปานามา จับหิ่งห้อยใส่ในกรงกระดาษเล็กๆ นำมาประดับกายแทนต่างหู

เธอยิ้มมีความสุข

     หญิงสาวชาวไท รู้สึกมีอิสระคล้ายจะโบยบินได้เช่นหิ่งห้อย เธอยิ้มให้กับแสง ที่สว่างออกจากวัตถุที่อยู่ในมือ ซึ่งเรียกกันว่า BB

      คนแก่ชราเวลาอับแสงลงแล้ว เห็นเพียงแสงจางแห่งการร่วงหล่นของดวงตะวันในยามเย็น

      คนหนุ่ม-สาว ในห้วงแห่งความตื่นเร่า คิดว่าวันเวลาเหลืออยู่มากมาย                           

      แต่ คนหนุ่ม-สาว บางคน คล้าย ฉัน ใน “หิ่งห้อยในสวน” เวลามากมายคล้ายหดสั้นลง อับแสงส่องทางไกลในคืนวัน ด้วยเพราะมีคำถาม ที่ไม่อยากตอบในหนทางข้างหน้า

              4.

              ในสวน คล้ายไม่มีแล้วซึ่งแสงหิ่งห้อย   

      แสงไฟนีออนบดบังแสงเล็กน้อยนั้น ผู้คนอยากนั่งจ้องแสงจากหน้าจอโทรทัศน์ มากกว่าชี้ชวนดูหิ่งห้อยอับแสงในสวน

      คนรู้จักวัน-คืน แต่รู้จักตัวเองน้อย แม้เราจะประกาศกับใครต่อใครว่า รู้ตัว หลายครั้งมีแสงในตัวตน คล้ายปริมาตรซัีบซ้อนเกินไป บางมุมอับชื้น มืดมิด อนธกาล

      หิ่งห้อยไม่รู้จักวัน-คืน หากเรานำมาขังไว้ในห้องมืด โดยแสงแห่งวันไม่สามารถส่องถึง เราจะเห็นว่ามันกระพริบแสงในทุก 24 ชั่วโมง ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าขณะนั้นเป็นเวลาอะไร

       เวลาหิ่งห้อยบินโดดเดี่ยว แต่ละตัวจะมีจังหวะการกะพริบแสงที่แตกต่างกัน พอมันบินเข้าใกล้กัน ทุกตัวจะปรับจังหวะการกะพริบแสง ด้วยความถี่เดียวกัน

       คนไม่มีความถี่แสง แต่การอยู่คนเดียวในที่อับแสงนั้น เหงาลึก หากคุยกับตัวเองไม่ได้

              อย่าปลอยให้เขาหรือเธอ เดียวดาย(เกินไป) ในสวนนั้น ...วันคืนไม่ยาวนาน ถ้ามีบางแสงส่องไกลไปถึง หากใช้ใจส่องถึงกัน ในวันคืนเหน็บหนาวร้อนเร่าอับแสง

       Under neon loneliness

       ในสวนสตอเบอรี่ ใต้แสงนีออนนั้น คงไม่เปลี่ยวเหงา ว่างเปล่า อีกต่อไป

                                                                ---------------

The Beatles - Strawberry Field Forever