the Book_end

     เวลา ดูเหมือนจะ(ถูกทึกทักว่า)ไม่นาน แต่ทำไมผมกลับเขียนเรื่องราวใน exteen “ได้เรื่อง” มากมายไปหมด ผมตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่า เขียนทำไม ? บางทีก็เสพติด อาการที่จะต้องเขียน

     ครั้งคน(พอจะ)รู้จักเยอะ มีคน(ที่ใกล้ชิด)ทักท้วง ผมเองกลัวเหมือนกันว่า ผมจะยึดติดกับ somebody มากกว่าจะเป็น nobody

     ในโลกที่ คนสอบได้ในอันดับที่ 1 มักเป็นคนที่ใครอยากรู้จักมากกว่า คนที่สอบได้อันดับที่ 41 แต่เป็นคนดี(ที่ไม่มีใครอยากคบ)

      พ่อ แม่ สมัยใหม่ มีไม่น้อย อยากให้ลูกเป็นคนมีชื่อเสียง(สักเสียง) มากกว่า การเป็นคนดี เพราะอย่างแรกจับต้องได้ง่าย อย่างหลังดูคลุมเครือ ใครๆ เข้าใจไม่ใคร่จะง่าย

          ผมวางธีมของบล็อก “change” คือ การแลกเปลี่ยน พูดคุยกัน โดยสิ่งที่ผมได้ คือ การได้ขจัดของบางอย่างที่รกสมอง จนอยากถ่ายเทไปบ้าง ซึ่งก็สมใจอยาก แต่บางอย่างก็ยังดูรกๆ อยู่ แต่คิดว่า ถ้า เท หมด เหมือน เทกระจาด อาจจะดูอุจาด และ อวดอ้างสรรพคุณวุ่นวายไปหน่อย ผมคงไม่ใคร่จะยินดีมากกว่าที่เป็นอยู่ (แต่ก็ไม่แน่)

       ไม่น่าเชื่อว่า พื้นที่ตรงนี้ สร้างความเปลี่ยนแปลงต่อผมไปอย่างมาก ทั้งทางกายภาพ ปฎิสัมพันธ์กับผู้คน ที่ผมได้รับเกินจากความคาดหมาย มากกว่าความประสงค์จากที่แรกเริ่ม ไม่นึกฝันว่าจะประสบพบถึงเรื่อง “ที่ดีเหลือเกิน” มากมายถึงเพียงนี้

        แม้บางเรื่องไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้ แต่ผม(เกิดความคิด)เชื่ออย่างหนึ่งว่า ผมคงไม่ได้เป็น “ใครสักคน” มันคงไปไกลเกิน กว่าที่มา และเจตจำนงค์แต่แรก

แต่ั้นั้นแหละมันจะสำคัญอะไร ว่า อย่างไร,ผม,หรือ ใคร, จะเปลี่ยน ก็สุดแล้วแต่ เพราะไม่นานก็จะสิ้นปีแล้ว ตัวเลขถูก(คิดเอาว่า)เพิ่มขึ้น

        ปฎิทินใบใหม่แทนที่อันเก่า ที่ถูกม้วนทิ้งลงในถังขยะ มันก็วันเวลาเดิม ซ้ำๆ เป็นวงเวียน เปลี่ยนเช่นกาลก่อน เป็นแค่เรื่องที่ถูกสมมติขึ้นว่า เป็นการ “เปลี่ยน” ทั้งวัน,วันที่,เดือน,ปี,

               พลุ ดอกไม้ไฟ ถูกจุด ลอยขึ้นฟ้าซ้ำๆ เสียงชนแก้วก็จะถูกชนกระทบกันซ้ำๆ บางคนก็เจ็บช้ำๆ

ชีวิต เรื่องราว เรา หรือใคร กำหนด “น้ำกำลังขึ้น เรามารีบตัก” หรือ “เดินทีล่ะก้าว เคี้ยวข้าวทีล่ะคำ” กันดี

     หรือจริงๆ เราก็ไม่มีอะไรเลย เหมือนเราำกำเนิดขึ้นและจากไปเป็นเถ้าธุลีในที่สุด เหลือเพียงความว่างเปล่า เช่นเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยน เพราะมันไม่เคยมีอะไร

     ใครหนอเขียนประโยคนี้ แต่ผมก็จำมันได้ หรือจริงๆ เราก็เป็นเช่่นนี้ “เวลาจริงๆ เป็นของเ้ขา เวลาของเราเป็นเพียงปฏิทินที่ว่างเปล่า”

                                  “ขอบคุณในมิตรภาพที่เรามีให้กันในปัจจุบัน”