the Book_end

         หลังจากเอนทรี่ที่แล้ว คนให้ความสนใจ เทคนิคง่ายๆ กับการถ่ายภาพ Portrait กับท่วมท้น หน้านี้เรามาทำความรู้จัก Portrait ในมุมใหม่ๆ ที่หลายคนอาจไม่คุ้นเคย

         หลายคนที่สนใจการถ่ายภาพ อาจเคยผ่านตา บทความนี้มาบ้าง นั้นคือการแสดงความเห็นของ คริส จอห์น บรรณาธิการของนิตยสาร National Geography ซึ่งเป็นที่กล่าวขานในวงการถ่ายภาพ และการยอมรับจากผู้อ่านทั่วโลกว่า มีภาพถ่ายไม่ธรรมดาให้ชมอยู่เนืองๆ

        คริสเขียนบทความนี้ในเชิงการตั้งคำถาม จากที่ผู้คนเข้าใจกันว่า การถ่ายภาพบุคคล, แฟชั่นบุคคล ทั่วไปว่า คือ Portrait ในมุมมองที่แตกต่างในชื่อ What make a good Portrait ? อะไรทำให้ได้ภาพพอเทรทที่ดี?

         โดยใจความในความคิดเห็นของเขา สามารถสรุปได้ว่า

           “ ภาพบุคคลที่ดี ต้องมีการสื่อสารระหว่างตัวแบบและช่างภาพ สามารถถ่ายทอดความรู้สึกได้ทันที เมื่อมองภาพๆ นั้น ซึ่งไม่ว่าภาพนั้นจะสวยตามหลักองค์ประกอบการถ่ายภาพที่ดี แต่เมื่อมองแล้วไม่รู้สึก ภาพๆ นั้นก็ไร้ความหมาย  ภาพที่ดีอยู่เหนือกาลเวลา”

         ครั้งหนึ่ง วิลเลี่ยม โกลด์แมน มือเขียนบทสุดเก๋า เคยออกหนังสือตบหน้าฮอลลีวู้ด  โดยสาระที่สรุปได้ว่า “ในวงการนี้ ไม่มีใครรู้อะไรดีไปกว่าใครเลย” ในชื่อหนังสือ Which lie did I tell? more adventures in the screen trade มีแปลเป็นไทยในชื่อ “ปั้นหนังเป็นตัว”  ทำให้คนที่วงการหนังฮือฮาอย่างมาก

         ในกรณีของ คริส จอห์น ก็เช่นเดียวกัน จะไม่ฮือฮาได้ยังไง ในเมื่อเขาเป็น บก.หนังสือที่ทรงอิทธิพลต่อโลกการถ่ายภาพขนาดนี้ ผู้ที่แต่ล่ะครั้งต้องคัดเลือก ภาพระดับยอดเยี่ยมเป็นพันๆ ภาพ จาก ช่างภาพของ NG ที่แต่ล่ะคนไม่ธรรมดา เพื่อความสมบูรณ์แบบในหนังสือแต่ล่ะเล่ม

          แล้วในสายของคริส ล่ะ อะไร คือ ภาพบุคคลทรงพลังในสายตาของปรมาจารย์ เขาเลยต้องมีรูปให้ดู

                                              หนูน้อยกำลังตอบช่างภาพเรื่องจำนวนอายุ

                      เกอิชาพักสูบบุหรี่หลังจากแต่งหน้ามาเป็นเวลานาน

          ภาพขบวนพาเหรดในวันชาติไต้หวัน คนในภาพคือ ดร.ซุน ยัต เซน

   ภาพที่ทรงพลังที่สุด เด็กน้อยกำลังเศร้าเสียใจกับฝูงแกะของเขา ที่โดนรถชนแล้วหนีไป ว่ากันว่า เมื่อคนอ่าน NGได้ดูภาพนี้ก็ช่วยกันบริจาคเงิน เพื่อช่วยเหลือเขา