the Book_end

         ฝากเอาไว้ใต้หมอน ก่อนหลับตานอน จะได้คิดถึงและฝันดี

    ฝากความเข้าใจ ที่ไม่เคยมีใครเหมือนเรา

    ฝากใจไว้เมื่อยามเหงา ให้ความรักเรา มีค่ากว่าทุกสิ่ง

        แม้จะห่างไกล ไม่รู้นานเท่าไร ได้พบเจอ

    จะเฝ้าดูเธอ เปลี่ยนแปลง เป็นกำลังใจอยู่ข้างหลัง

    ลึกลึกในความรู้สึก มีเธอเป็นพลัง ให้ทุกครั้ง ยามท้อใจ

        ฝากรักไว้ในอ้อมแขน โอบกอดเธอ ไม่มีใครแทนได้

    อบอุ่นเหมือนทะเล โอบกอดคลื่นไว้ ในหัวใจ

    จะหาถ้อยคำไหนมาบรรยาย ถึงความรู้สึกอันมากมาย ต่อเธอ

        ฝากเอาไว้ใต้หมอน………….

           ในวันเดินทาง เราอวยพรเป็นภาษาอังกฤษว่า Have a good trip เราไม่ใช้คำว่า Good luck ซึ่งตรงกับคำว่า โชคดี ในภาษาเรา  ถ้าใช้ Good luck ฝรั่งได้ยินอาจตกใจ นัยว่า เหมือนจะให้ลุ้นว่าการเดินทางอาจไม่ปลอดภัย ประมาณว่า นี้ที่ไปต้องเสี่ยงมากเลยหรือ

           เช่นเดียวยามเราลาไปนอนยามค่ำคืน ก็ใช้ Have a good night ไม่ได้ใช้ Good dream  แต่คนไทยคุยกัน ลาจากกันในยามค่ำคืน จะใช้ “ฝันดี” แม้จะมีคำว่า “ราตรีสวัสดิ์” ซึ่งไพเราะมาก แต่ถ้าใครใช้กลายเป็นออกแนวลิเกเสียเฉยเลย

          “ฝันดี” ก็อบอุ่นดี ถ้าชีวิตที่ผ่านมาประสบแต่ความเศร้าหมองนองน้ำตา เราก็ปลอบใจกันว่า “แค่ฝันร้าย อย่าคิดมาก” ความฝัน บางครั้งเป็นนามธรรม ใจสร้างขึ้นให้มีความหวัง พลัง ในการมองไปในวันข้างหน้า มนุษย์ต้องมีความฝัน แม้ฝันจะเลือนลาง ยากในความเป็นจริง

          หมอนที่ราคาแพง ไม่ได้ทำให้เราหลับไปแล้วรับประกันว่า จะหลับฝันดี เหมือนบ้านหลังโตสวยทันสมัย ก็ใช่ว่า คนที่อยู่อาศัยจะอบอุ่นเสมอไป ถ้าบ้านเป็นแค่ House ที่หมายถึงแค่ตัวอาคาร ไม่ใช่ Home ที่ต้องให้คนอยู่ช่วยกันก่อร่างสร้างฝัน

          เวลาฝันร้าย แม่จะบอกลูกในเชิงปลอบว่าให้พลิกหมอน จริงหรือไม่ แต่คำจากแม่ก็อบอุ่นอยู่เสมอ ฝันดี แม้จะเลือนลาง แต่ไม่ลมๆ แล้งๆ ถ้าอย่างหลังคงบันทอนจิตใจ มากกว่าเติมพลังทางบวก

          ขอหมอนใบนั้นที่เธอฝันยามหนุน เป็นนวนิยายยอดฮิตของ ประภัสสร เสวิกุล ที่ปลุกปลอบให้คนมีกำลังใจ หมอนใบนั้น คงเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนน่าเอ่ยปากขอ แต่เจ้าของจะให้หรือเปล่าก็แล้วแต่ความเอือเฟื้อ เพราะ หมอน ของใครก็ใคร ไม่มีใจ ย่อมให้กันไม่ได้

          ฝากไว้ใต้หมอน เป็นเพลงของ ชีพชนก ศรียามาตย์ อันอบอุ่นที่ผมชอบมาก เป็นเพลงให้กำลังใจ ซึ่งแต่งจากของคนที่เขียนเพลงได้ลุ่มลึกที่สุดในสยามประเทศ จากผู้ชายคาดหน้า ที่ชื่อ พราย ปฐมพร ปฐมพร ผู้ที่คนส่วนมากรู้จักว่า เป็นผู้เขียนเพลง “ก่อน” อันแสนสวยงามของวง หมาทันสมัย

          ท่อนที่ว่า “จะเฝ้าดูเธอ เปลี่ยนแปลง เป็นกำลังใจอยู่ข้างหลัง” ทำให้ผมนึกถึงประโยคในภาษาฝรั่งที่ว่า “Two step behind ” เฝ้ามองเธอจากข้างหลังสองก้าว เพื่อประคับประคองยามหกล้ม

          คนเราส่วนมาก มักจะเรียกร้อง ที่จะเดินคู่กัน มากกว่าเดินตามหลังสองก้าว ใครทำได้แบบอย่างหลัง คนนั้นเป็นคนที่ “เต็มใจให้” อย่างแท้จริง

          ก่อนหลับตานอนในคืนนี้ ไม่ต้องแง้มใต้หมอนว่าจะฝากอะไรให้ไว้ นอกจาก “ฝันดี” ครับ

                                          ให้ท้องฟ้าแทนผืนผ้าไว้โอบกอด

                                               มีใจถอดฝากไว้ใต้หมอนหนุน

                                               มีความคิดถึงเป็นสายลมพรมละมุน

                                               บ่มความรักให้อบอุ่นทุกเวลา

                                                                            จังหวะลมหายใจที่ไหวเต้น

                                                                         ก็ให้เป็นทุกห้วงความห่วงหา

                                                                         เงาสะท้อนภาพเธอเสมอในสองตา

                                                                         เท่านี้..จาก..คนธรรมดาจะให้เธอ