the Book_end

ได้รับความสนใจพอสมควร สำหรับการที่ผมเขียน Blog เกี่ยวกับ การถ่ายรูป ผมคิดว่า ควรจะแนะนำ ถ่ายทอด เทคนิคง่ายๆ เพื่อคนที่ ถ่ายรูป ได้ เป็น คนที่ถ่ายรูป เป็น

ก่อนอื่นต้องออกตัว ว่าไม่ใช่โปรอะไรหรอก แม้จะเคยทำสตูดิโอ ก็ถ่ายรูปแฟชั่นเด็กๆ เป็นหลัก ประสบการณ์ตรงคงเพราะ เคยทำนิตยสาร ที่ไม่เด่นดังอะไร

พอต้องสัมภาษณ์คน แล้วถ่ายรูปด้วย เก็บภาพงานอีเวนต์ เลยคิดว่า ต้องถ่ายให้ดี ก็เลยสนใจในศาสตร์แขนงนี้อย่างจริงจัง

แม้สมัยกล้องฟิลม์ Pantex K1000 ของพี่ชาย อาจจุดเริ่มต้นทีดี แต่จุดเปลี่ยนก็คงจะเป็น ดิจิตอล นี้แหละ

มาต่อเรื่องถ่ายภาพ อาหาร จาก Entry ที่แล้ว คงจะเคยเห็นว่า ร้านอาหารบางร้าน อาหารน่ากินมาก แต่ถ่ายรูปออกมาไม่น่าทานเอาเสียเลย ที่จริงไม่ต้องไปจ้างโปรอะไรให้แพง กล้องคอมแพ็คก็ โอ เค แล้ว

แต่ให้เลือกขนาดไฟล์ภาพสูงสุดของกล้อง

ที่เขาถ่ายไม่น่ากิน ส่วนมากคือ ใช้โหมด Auto เป็นหลัก พอแสงไม่พอ กล้องก็จะยิงแฟลชออกมา สว่าง เห็นรายละเอียด แต่ไม่น่ากิน เพราะไม่มีมิติ จบเลย

ถ้าเราใช้กล้องคอมแพ็ค ก็ไปที่โหมด Macro สำหรับถ่ายใกล้ๆ (ที่มีสัญลักษรณ์ดอกไม้) แล้วตัดแฟลชออก กดตรงเครื่องหมายแฟลชซึ่งเป็นรูปสายฟ้า จนเจอเครื่องหมายขีดฆ่าแฟลช ใช้ขาตั้งกล้อง ถ้าหากถ่ายในสภาพแสงน้อย เพราะไม่งั้นมือจะสั่น

โดยธรรมชาติคนเรา สามารถถือกล้องได้เมื่อไม่ต่ำกว่า 1/50 ของความเร็วชัตเตอร์ ต่ำกว่านั้น ขาตั้ง ดีกว่า ถ้าให้ชัวร์ๆ ง่ายๆ ใช้ได้ทั้งกล้องแพงแบบ DSLR และ คอมแพ็คปัญญานิ่ม คือ ใช้นับเวลาถอยหลัง ให้กล้องถ่ายเอง หลังจากที่เราล็อคโฟกัสแล้ว โดยที่เราไม่ต้องกดถ่ายโดยตรง ไม่ต้องหาซื้อสายลั่นชัตเตอร์ มาใช้ให้เปลืองสตางค์

ใช้แสงธรรมชาติ ถ้าตั้งโต๊ะ วางอาหาร ริมหน้าต่างด้วย จะดีมาก ด้านหนึ่งจะรับแสงจากหน้าต่าง ส่วนด้านตรงกันข้าม ให้หาโฟมขาว เพื่อสะท้อนแสงกลับให้ดูนุ่มนวล

คราวต่อไปผมจะพูดถึงว่า อาหารแต่ล่ะจาน ถ่ายยังไง รูปทรง, การเลือกจุดเด่น,พื้นหลัง,การล็อคโฟกัส, องค์ประกอบภาพที่ดี