๑.

         ตอนเด็ก เรามักร้องไห้ตามสัญชาตญาน แม้จะถูกดุด่า โบยตี ทว่าถ้าการเปล่งเสียงร้องนั้น แลกกับผลที่ออกมาแล้ว สำเร็จผล ก็คุ้มค่า ‘อร่อย’ เด็กเริ่มเรียนรู้ที่จะจำลองความเจ้าเล่ห์แบบผู้ใหญ่

       เด็กในวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า

       เด็กในวันนั้น หวังว่าตัวเองจะโตเต็มตัวแล้วในวันนี้ ไม่ต้องรอวันหน้า

....

        ผมกลับมาอยู่บ้านนอกเต็มตัว เหมือนตอนที่เป็นเด็กในวันนั้นอีกครั้ง สิ่งที่ดีที่สุดในวันนี้ คือ การได้อยู่กับคนรัก ที่หมายถึงทั้ง คนที่รักเราเช่น แม่ พี่ ญาติๆ รวมทั้งคนที่ เป็น คนรัก ตามความหมายที่เข้าใจกัน

      หากไม่มีอะไรสร้างเรื่องราวให้หักมุมซ้อนทับ ชีวิตในไม่นานจากนี้ อาจจะเป็นการจบคล้ายหนังที่ มีคำว่า “สวัสดี” ต่อท้าย หมายถึงจบดี คือ“การแต่งงาน” ที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้

      25 หรือ 26 ปี คือเวลาที่ผมใช้กับการเดินออกจากเคหะสถานไปผจญชีวิตในต่างถิ่น มันนานเกินไปด้วยซ้ำ บางที ควรมีคำว่า “สวัสดี” มาตั้งนานแล้ว

….

       ชีวิตตามบ้านนอก หรือ ชนบท ไม่ได้แตกต่างจากในเมืองมากนัก ด้วยความเจริญด้านวัตถุ ที่ส่งผ่านจากโลกไซเบอร์ โลกในโทรศัพท์มือถือ รวมทั้งโลกในจอแก้วสี่เหลี่ยมตลอด 24 ชั่วโมง

       สิ่งต่างๆ เหล่านี้ ทำให้ผู้คนตามบ้านนอก บางคน และหลายคน แต่งตัว ไม่ต่างจากนักแสดงในโลกจำลอง ที่คล้ายเป็นแม่แบบ เบ้าหลอมให้พวกเขาและเธอ แต่งตามอย่างนั้น

     โลกที่วิ่งเร็วๆ เป็นไปกับราคาที่ต้องจ่ายเร็วๆ เพื่อให้ทันโลก ที่ใครไม่รู้กำหนด โลกที่ใครๆ มากหน้า ต่างกำลังคิดว่า ‘อร่อย’

      ความอร่อย ของโลกสมัยใหม่ กลายเป็นภาพลักษณ์ที่ต้องจ่ายออกไป เพื่อให้เป็นภาพจำของใครๆ เพื่อไม่ให้แพ้เพื่อนบ้าน เพื่อไม่ให้ตกเทรนด์แห่งสมัยนิยม

     ความเฉิ่มเชยสำหรับบางคนนั้น เป็นสิ่งที่แทบจะยอมรับไม่ได้ จึงไม่แปลกถ้าจะได้เห็นสาวรุ่นสวมกางเกงขาสั้น เกยกอดกับหนุ่มน้อยบนท้ายมอเตอร์ไซค์ ที่แสดงความเป็นอิสระ แห่งความสมัยใหม่อย่างหนึ่ง ณ บ้านนอกแห่งนี้

     ลมหนาวพัดโชยมา สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงทำให้ พ่อและแม่ มองเด็กๆ เปลี่ยนไป แม้จะห่วงใย ทว่าต้องยอมรับในความเจริญที่พัดมาแล้วนี้

     ผมเหลือบแลเห็นน้ำตารินไหลจากพ่อเฒ่าแม่เฒ่า ในบางครา ยามลมนั้นสัมผัสต้องข้างในอันอบอ้าวเกินไป

      ๒.

      เด็กๆ พึงพิจารณา ผู้ปกครองควรให้การแนะนำ

      เสียงเพลงลูกทุ่งที่เคยใสซื่อมันได้เปลี่ยนไป ทั้งภาษาและท่วงทำนอง ไม่ได้แสดงความซื่อใสของท้องทุ่งที่เคยเป็น มันแปรเปลี่ยนไปเป็นท่วงทำนองสมัยใหม่ ที่บางครั้งคาบเกี่ยว คล้ายแอบส่งเสริม ให้การสนับสนุนโดยอ้อม ทั้งทางตรงให้ การคบชู้ แอบรัก กิ๊กกั๊ก กลายเป็นเรื่องที่ไม่ได้มองเป็นเรื่องผิดใดๆ เพียงเพราะคำว่า รัก คำเดี่ยวเท่านั้น

     บ้านนอกแห่งนี้ หรืออาจจะหลายแห่งนั้น เลยไม่ได้มีความต่างกันเลยกับในเมือง เพราะเราสมาทานในสิ่งที่คล้ายกันในบางแง่มุมนั้น เท่าเทียมกัน ในเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม ซึ่งอาจต้องแลกด้วยน้ำตาแห่งความทุกข์ทื่ตรอมตรม และยาวนานในที่สุด

.....

     แม้บางที ในแง่มุมของนักคิดเชิงปรัชญาบางท่านจะกล่าวว่า “บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการแสวงหาความสุข” แต่กระนั้น ผมยังเชื่อว่า หากเรากระทำอะไรก็แล้วแต่ตามสัญชาตญาน ตามแรงขับเพียงเพื่อสนองความอยากที่เกิดขึ้น โดยไม่มีสิ่งอื่นใดมาควบคุมไว้ เรา(คน)ก็คงไม่ต่างจากสัตว์ที่ขาดความสำนึก ผิด ชอบ ชั่ว ดี ในตัวเอง

     ความสุข ความเจริญ ระบบสังคมใดก็ตามแต่ หากขาดไร้ระบบศีลธรรม มากำกับไว้แล้ว เราคงจินตนาการมันออกมาได้ว่า ไม่ใช่แดนสวรรค์ หรือยูโทเปีย แน่นอน ไม่ว่านั้นจะเป็นในเมืองหรือชนบท

     ในเช้าแห่งโลกที่ผู้เฒ่าผู้แก่ยังยกมือไหว้พระ ยามที่ครูบาเดินผ่าน  ในเช้านั่นที่สามีกับภรรยายังทะเลาะกันในเหตุแห่งความไม่ซื่อตรงต่อกัน ในเช้าที่มีรถกระบะคันใหม่เอี่ยมแห่งสถานะทางชนชั้น(อย่างหนึ่ง) ประสานเข้ากับต้นไม้ข้างถนน การดับสูญของชีวิตหนึ่ง

     โลกแห่งเช้าหนึ่งนี้ช่างมีความแตกต่างโดยรายละเอียดเหลือเกิน

……

      ผมกำลังจะแต่งงาน นั้นหมายถึงการมีครอบครัว ลูกๆ ที่จะเกิด เขาจะโตขึ้นมาเจอะเจอในความหลากหลายแบบใหม่ๆ ไหนกันนะ เมื่อคิดย่อมถอนหายใจ ได้แต่หวังไว้ ว่า เขาหรือเธอ คงจะแข็งแกร่งต่อสิ่งเย้ายวนรอบตัว(ในรูปแบบใหม่ๆ) เขาและเธอ คงไม่ไหลวนไปกับความยอกย้อนนั้น

     ยอกย้อน ในความหมาย แบบที่ว่า ความรัก ที่หมายถึง การอยากได้ อยากมี อยากเป็น โดยไม่เลือกว่า ผิดทิศ หลงทาง  ถูกทำให้เป็น ความรักแบบสำเร็จรูป ที่หลายคนต่างอยากได้ใคร่มี โดยไม่เลือกว่าจะได้มาแบบใด ผิดกฎแห่งศีลธรรมหรือไม่

     คนเรา บางคน หลายคน เคยผิดพลาด ในโลกแห่งการคบหา แบบผิดทำนองคลองธรรม ผมเคยย่างก้าวไปสู่โลกแห่งนั้น แม้จะโดยไม่เจตนา แต่ทว่าเมื่อมองย้อนไปยามมีสติแล้วนั้น รสชาติของมันช่างขมปร่าบาดลึก หาใช่สวรรค์แห่งถ้อยความ หรือ โลกแห่งยูโทเปีย ที่เราฝันถึงแต่อย่างใด มันไม่อร่อยเลย

......

      เด็กในวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า แต่ผู้ใหญ่ในวันหน้า อาจกลับกลายเป็นเด็กอีกครั้ง ถ้าทำอะไรตามใจตัวมากเกินไป

      ในวันนี้ ซึ่งเป็นไปในข้างหน้า วันที่ผมมองลูกๆ และหวังว่า ตัวเองคงจะมี สิ่งที่เรียกว่า ดีงาม ชั่วร้าย แยกแยะบอกกล่าว เล่าขาน สั่งสอน ให้เขาหรือเธอได้รู้จักเท่าทันโลก ที่หมุนไวไปเร็วรี่

      หวังเหลือเกินว่า โลกใบนั้น ข้างหน้า คงบรรจุด้วยเรื่องราว ที่หมุนไปอย่างช้าๆ แล้วจบลงด้วย คำว่า สวัสดี

                                                           -----T--H--E-----E--N--D-----